Thanksgiving - San Diego

Nog maar net waren onze Nederlandse gasten weer vertrokken, of een lang Thanksgiving weekend diende zich aan. We hadden nog net een familiekamer in het 'Hard Rock Hotel' in San Diego kunnen boeken, dus daar gingen we weer: op naar California!
Onderweg werden we getrakteerd op veel verschillende woestijnlandschappen en ontdekten we de spelende Amerikaanse mens: volwassen kerels die met camper of truck met aanhanger er in het weekend op uit trekken om in Buggy, Motor of 4*4 te gaan "rallyrijden" in de 'imperial sand dunes'. Wow!

 Na een lange rit dan uiteindelijk in San Diego aangekomen in een stoer hotel (met allerlei attributen van popsterren aan de muur) midden in het uitgaanscentrum van San Diego waar het die dag praktisch uitgestorven was in verband met Thanksgiving.
Op vrijdag zijn we -lopend- naar de beroemde San Diego dierentuin gegaan - lekker weer en (meer dan) lekker druk in de dierentuin. Het Balboa park, waarin de dierentuin ligt, was op zichzelf al een bezienswaardigheid. We waanden ons in Portugal of Spanje!
Die avond aten we in het Hard Rock Cafe onder het genot van (rock) muziek (Ober: 'Do you have any favorite music you want us to play'?) terwijl Pien uitgeput in slaap viel.
De zaterdag begonnen we met een stevig ontbijt: via wat google werk kwamen we uit bij een worldfamous pannenkoekenrestaurant op loopafstand van het hotel.


Eenmaal daar bleken we 20 minuten buiten in de rij te moeten staan om er binnen te komen. Toen we eenmaal binnen zaten was de rij buiten inmiddels verdubbeld! De appelpannekoek (zeg maar gerust een complete appeltaart) smaakte er goed!

Toen snel het zwembad en jacuzzi uitproberen (op het dak van het hotel) - erg gelachen (het zwemwater was toch wel koud..).

Het strand was vervolgens aan de beurt en dat was perfect: ruim 20 graden en een strand vol met zeeleeuwen, zeehonden en pelikanen.


De kinderen (maar wij ook) vonden het geweldig om zo dicht bij wilde beesten te kunnen zijn.
Na een late lunch (seafood in de buitenlucht!) namen we afscheid van "La Jolla Beach" en gingen we nog een keer terug naar het Balboa park.
Op zondag weer op weg naar Phoenix met onze eerste prachtige California ervaring op zak!

Gasten!

Midden november is het zover. Onze eerste gasten uit Nederland komen langs. Een prima reden om die laatste dingen in huis op te ruimen en te zorgen dat Rob (Verbrugge) en Rene (Dwars) goed ontvangen kunnen worden.
Erg leuk dat deze heren de daad bij het woord voegen en daadwerkelijk langs komen - op een van de laatste 'heerenavonden' van een select gezelschap Junior Kamer (oud-)leden zei Rob al: wanneer kan ik langs komen, waarop Rene aanhaakte: dan kom ik mee.

Na een paar dagen Las Vegas (what happens in Vegas stays in Vegas) voegde Eric zich bij de mannen. Eric was die week op een zakelijke reis in de VS - eerst naar Fishkill (NY) waar ASML een service vestiging heeft vlak bij een van zijn klanten en van waaruit ook enkele 'account teams' werken die de verbinding tussen ASML en de klant vormen. Na Fishkill was Tempe (lees: Phoenix) aan de beurt en vervolgens Hillsboro (OR) aan de Noord-West kust.
In plaats van een vlucht naar huis werd het een vlucht naar Las Vegas (korter), waar Eric een van zijn spaarzame vakantiedagen doorbracht met de heren.
Op vrijdag vertrok het gezelschap naar Grand Canyon Village via de Hoover Dam. Een groter contrast is er bijna niet: Vegas met zijn Glamour/Glitter en decadentie en vervolgens Grand Canyon Village: een verzameling Blokhutten, een klassiek hotel (zonder WiFi of bereik voor je G3 iPhone of iPad - Help!) midden in de natuur.
Besloten werd om een Helicopter tour te doen over de Grand Canyon: onbeschrijflijk en onwerkelijk wat je ziet en ook een gelukstreffer: het weer was super helder, maar winderig. Toen de helicopter weer op de basis terugkeerde, werden meteen alle verdere vluchten afgelast vanwege de sterke wind.


Via een tussenstop in Sedona (lunch) en Cottonwood (wijnproeven van een wijnmaker uit Arizona) werd vervolgens naar huize Starlings gereden waar Susan en kinderen het gezelschap konden ontvangen.

Vanaf het eerste moment viel het bezoek in goede aarde: met name de iPads van beide heren stonden zeer in de belangstelling van de kinderen.

Die avond zijn we het avondleven van Tempe in gegaan: vanwege een football wedstrijd tussen twee universiteitsteams uit Arizona (een derby) was het erg druk met vooral studenten en studentes. Dit kwam het uitzicht vanaf het terras zeker ten goede.

De zondag die volgde stond in het teken van een 'early thanksgiving' - met Thanksgiving hadden we al reisplannen, dus moest die kalkoen er op zondag aan geloven. 's Ochtends vroeg de kalkoen in een emmer met vocht gezet (met allerlei kruiden/specerijen) en 's middags rustig 3.5 uur op de BBQ gelegd. Bijgevoegde foto laat zien met welke teaminspanning de kalkoen uiteindelijk op het bord is beland.

Tussendoor moest ook de Mustang nog getest, dus met dak open naar het Frank Lloyd Wright museum in Scottsdale gereden (Taliesin West); erg leuke en cultureel verantwoorde excursie gedaan.

Omdat die Kalkoen zijn tijd nodig had, was er ook nog tijd om met kids naar het park te gaan en de football en baseball kwaliteiten van onze gasten te testen. Zie foto beneden.






Op maandag moest Eric nog naar kantoor 's-ochtends en zijn de heren gaan 'shoppen' en 's-middags nog naar Scottsdale geweest om de laatste souvenirs te vinden.
De dag werd afgesloten met een afscheidsdiner bij 'Rustlers Rooste' - een zeer bijzondere Wild West ervaring.


Dinsdagochtend zat de logeerpartij er op en namen we afscheid: een erg leuk bezoek: Rob en Rene nogmaals bedankt voor jullie gezelligheid!


De volgende trip diende zich alweer aan, dus op naar de volgende 'post' op dit blog.

"Dank je Eric voor deze column!"

Snoei goed!

Onlangs werd onze magnolia thuis (= Weert) grondig gesnoeid. Pap en Frans weer bedankt voor jullie ondersteuning! Super, hoe we weten dat alles in Weert onder controle is, staat en blijft! Dezelfde dag werd ook onze palmboom at home (= Phoenix) gesnoeid. Tja, en wat doe je dan zoal met snoei-afval?

Trick or Treat!

Halloween is al lang weer achter de rug maar toch nog een berichtje over dit leuke feest.
We hebben ontzettend veel plezier gehad met alle voorbereidingen. 3 pumpkins (pompoenen) werden vol ijver omgetoverd tot Jack O'Lanterns. Maar... niet voor lang. Nu weten we voor volgend jaar dat je in Phoenix pumpkins pas 1 a 2 dagen voor Halloween snijdt omdat ze anders weglopen bij je voordeur (het was te warm: ze gingen schimmelen). Het huis was versierd met veel spinnen, slangen, vleer-/muizen en een zelf gemaakte grafzerk. Om helemaal mee te gaan in de sfeer zijn we zelfs op zaterdag naar Spirit gereden: de Halloweencostume winkel. Sylvia Witteman heeft hier ooit een erg herkenbare column over geschreven. Totaal waar! Uiteindelijk ging Pien als Piet Piraat (heel onschuldig, nog van de Hema), Tijn als Ninja, Sophie en ik als 'Witch' (heks) en Eric als Rocker (quote Tijn: "Wauw papa, ga jij als coole man?"). Na zonsondergang gingen we gauw genoeg op pad hier in de buurt. De kinderen belden aan en hielden een pompoenmandje naar voren terwijl ze zeiden "Trick or Treat". En ja, ze hebben nog steeds snoep. Het was erg gezellig om zo in de buurt rond te lopen. We hadden dan ook erg veel aanspraak. Of het nou kwam omdat we nieuw in de buurt zijn of toch door Eric z'n lange haren, tattoos en gitaar?! Die avond kwamen we er in ieder geval achter dat Elvis 'is still alive': hij woont hier om de hoek.

Black Mustang GT Convertible

Het weekend nadat Eric z'n Arizona Drivers License had gehaald, ging hij op pad voor een auto: onze auto naast de lease-auto die we hier gaan rijden (levering werd in augustus geschat op 3 weken, blijkt nu dus 3 maanden: in december wordt ie geleverd).

Manmanman, het is een leuke auto met erg veel geluid :-)
Voor de liefhebbers klik hier voor een Italiaanse clip (jawel) om een idee te krijgen.

Inmiddels heb ook ik mijn Arizona Drivers License gehaald in 'a nice car'.

Fall Break: 2

Na een geweldige dag bij The Grand Canyon reden we in het donker terug naar ons hotel in Flagstaff. Een donkere weg door een bosrijk gebied. Vlak voor onze auto besloot een hinde de weg over te steken. Het mannetje was al overgestoken en stond langs de weg op haar te wachten. Eric had hem al gezien en was gelukkig al aan het remmen. Jeetje, wat zijn het grote beesten...

De volgende dag (17-10-11) weer ontbijten aan 'onze stamtafel' bij Macy's in Flagstaff. Via Highway 89A, de Oak Creek Canyon naar Sedona. In september hebben we deze route ook gereden maar nu is het herfst en wat is de omgeving weer totaal anders mooi. In Phoenix zien we palmbomen en veel, heel veel cactussen in alle soorten en maten. Flagstaff en omgeving is eerder te vergelijken met Zwitserland qua natuur omdat het zo hoog ligt. We hebben allemaal onze ogen uitgekeken bij die geweldige herfstkleuren (LP: 'turning dramatic golden in fall'). Het lijkt zo vanzelfsprekend die gele, oranje, rode bladeren maar voor ons is dat blijkbaar nu niet zo.

We lopen een stukje beneden langs Oak Creek. Alhoewel je beter kunt spreken van klauteren.

De Oak beek lijkt eerder een rivier deze morgen. We besluiten toch maar niet over de stenen over te steken naar de trail aan de overkant, tot grote teleurstelling van Sophie en Tijn ;-(
We gaan een stuk verderop weer naar de Oak Creek, naar Crescent Moon Ranch een parkeerplaats vlakbij Red Rock Crossing: inderdaad hopstenen waar je de Oak Creek kunt oversteken met een 'awesome view'. Ofwel een rustiger stukje waar je een geweldig uitzicht hebt op Cathedral Rock. Oordeel zelf...

Fall Break: herfstvakantie

Al weer 2 weken geleden, was het 'fall break' herfstvakantie. Onze eerste schoolvakantie hier. En Eric's birthday viel in de vakantie. Dat werd een bezoekje aan Phoenix Zoo, wandeling langs Tempe Lake en een etentje met Birthday Cake.

Op vrijdagmiddag nog een hotel geboekt, spullen ingepakt en de auto in: weer overnachten in Flagstaff, zodat we op zaterdagochtend al op de route zitten naar The Grand Canyon.
 

We gaan de South Rim bekijken: de zuidelijke kant van deze 'omgekeerde berg' zoals Eric het uitlegt aan de kinderen. De weg er naar toe is weer prachtig met oneindige stukken...niks, behalve een schitterend uitzicht. Als we dan toch stoppen bij een 'scenic view point' zien we hoe de Colorado River in de Canyon (=kloof) loopt. Natuurlijk kijken we ook even bij de kraampjes waar indianen hun 'Native Jewelry' verkopen: handgemaakte sieraden. Dan weer verder. Op weg naar alleen maar schitterende uitzichten ofwel 'awesome views': naar The Grand Canyon National Park. Nu zit ik hier te zoeken en twijfelen welke foto's ik zal kiezen om te laten zien. Een selectie uit heel veel erg mooie foto's van een schitterend stuk natuur. We hebben dus een rit gemaakt langs de zuidkant van de Canyon. Op verschillende punten de auto geparkeerd en vol verbazing gekeken naar de weidsheid en vooral de kleuren. We zijn niet de Canyon in gelopen met de kinderen maar hebben een stuk langs de bovenkant gelopen: The Rim Trail. De omvang van dit fenomeen is niet voor te stellen als je het niet zelf hebt gezien.

Gedurende de dag zie je de kleuren om je heen veranderen met het veranderende daglicht wat het aantal foto's niet minder maakte. Het cadeautje van de dag was een eekhoorntje dat we opeens rechts naast Sophie, Tijn en Pien op een rots ontdekten. Zelfs na een nies van Tijn bleef hij zitten.

Onze spullen zijn er!

Vandaag 1 week geleden kwam de container met al onze spullen dan eindelijk voorrijden! US Customs (douane) had deze uit 'Holland' afkomstige container opgeëist voor extra 'examinations'. Dit heeft ons zeker nog 1 week extra vertraging bezorgd. Inmiddels hebben we nog zo'n 15% van de dozen te gaan (totaal 200 items). Dus...

Even herhalen: 17 augustus 2011, Weert, Nederland

Zoek de verschillen: 3 oktober 2011, Phoenix, United States of America

Thanks!!!

And Now For Something Completely Different:
Dank je wel lieve mensen! Iedereen die aan ons denkt en met ons mee op avontuur is!
Het is geweldig om al jullie leuke, lieve, grappige reacties, mailtjes en post te ontvangen en te lezen. Keep it up! 

Happy Birthday!

Zaterdag 24 september jl. werd Tijn 7 jaar!
De eerste verjaardag voor ons in Amerika. Voor ons vertrek hadden we Tijns verjaardag ook al gevierd: thuis, in de klas, kinderfeestje. Maar nu was hij echt jarig, 'his birthday': met slingers, ballonnen, cadeaus, heel veel kaarten, natuurlijk heel veel skypers en op speciaal verzoek: een dierencake.

's Middags een kort bezoek aan Sealife Phoenix. 

En daarna naar Chasefield: het mega-stadion van Phoenix waar we onze eerste Amerikaanse sportwedstrijd beleven: Baseball. 'Onze' Diamondbacks tegen de San Francisco Giants. Wat een belevenis! De avond ervoor waren de Diamondbacks al '2011 National League West Champions' geworden. Dus zaten we in een uitverkocht stadion tussen trotse/vrolijke D-Backs fans. De eerste 15.000 fans kregen een Bobble-head van Ryan Roberts/Tatman.

Nou, we waren op tijd, dus die hebben wij ook ;-). De sfeer zat er helemaal in en werd er in gehouden door live keyboarddeuntjes die met hard geklap en aanmoedigingen werden aangevuld. Niet "Aanvallen!" maar "Charge!". Alles was zoals ik het me had voorgesteld en weer nog een beetje meer. Heel veel eten te koop. Van hotdog, corndog, pizza, nachos tot popcorn en cotton candy. Grote bekers fris/bier. We hebben met het hele publiek de wave gedaan. Voor de wedstrijd en tijdens de inning-wisselingen entertainment en de 'publiekcamera', die mega-grote beelden op het mega-grote scorebord liet zien. Ook was er de kiss-cam: inzoomen op stelletjes die vervolgens kusten. En last but not least: bij 1 stelletje bleef de camera wat langer hangen want... het was een huwelijksaanzoek met knieval, ring, speakercommentaar  en ook nog een 'Yes!' Helemaal grappig! Helemaal op z'n Amerikaans!
Na de 6e inning gingen we naar huis. De D-backs stonden dik voor dus dat kon niet meer misgaan. Inmiddels was het al half acht en waren we al 3,5 uur in het stadion geweest. De kinderen vonden het hartstikke leuk en hadden nog geen zin om naar huis te gaan. We wilden graag de drukte voor zijn en Tijn wou thuis nog wel even spelen met z'n cadeautjes. Dus toch maar naar huis. Toen we het stadion uitliepen, merkten we pas dat er een heuse zandstorm was. En... plop: de lamp ging oeht! Ineens was het donker: de stroom was uitgevallen. Met alleen nog wat noodverlichting op straat, liepen we, tijdens een gratis scrubbehandeling, naar de auto en waren blij dat we niet meer in het stadion zaten tussen ruim 40/45.000 mensen. De storm was zeer plaatselijk. In onze wijk was niks aan de hand. De afronding van de overwinning hebben we dus nog hier op de bank voor de TV kunnen beleven. Net wat beter zicht op die spelers maar net wat andere sfeer...

9/11

Toch nog even stilstaan bij een belangrijke datum in de geschiedenis. Natuurlijk helemaal hier in Amerika. Op vrijdag 9/9 hadden ze op school 'Red White and Blue day : Flag Raising ceremony'. Voor de school hangt, net als op heeeeel veel plekken hier, de Amerikaanse vlag: Stars and Stripes. Deze werd die ochtend officieel gehesen samen met de vlag van Arizona. Vlak voor 8 uur kwamen alle 550 leerlingen met de leraren van de Kyrene de Los Lagos Elementary school naar buiten. Bijna iedereen was speciaal in rood, wit, blauw gekleed.  Met het zingen van een aantal Amerikaanse liederen en het uitspreken van de 'Pledge' werd hier stil gestaan bij wat er 10 jaar geleden is gebeurd. Klein maar toch indrukwekkend....

Later begrepen Eric en ik dat Sophie en Tijn de Pledge al bijna uit hun hoofd kennen. Deze wordt namelijk iedere schooldag door alle kinderen samen uitgesproken nadat de juffrouw zegt: "All rise for the pledge". Toch maar eens even op wikipedia gekeken:

Belofte van Trouw

Door de Belofte van Trouw (Engels: Pledge of Allegiance) wordt eeuwige trouw aan deze vlag gezworen. Mede hierdoor is de vlag een symbool van nationalisme, patriottisme en militarisme. Sinds de laatste aanpassing op 14 juni 1954 luidt de tekst:

I pledge allegiance to the Flag of the United States of America, and to the Republic for which it stands: one Nation under God, indivisible, with Liberty and Justice for all. ( Ik zweer trouw aan de Vlag van de Verenigde Staten van Amerika, en aan de Republiek waarvoor hij staat: één Natie onder God, ondeelbaar, met Vrijheid en Rechtvaardigheid voor iedereen.)