Cheer Clinic

Begin september heeft Sophie meegedaan aan een Cheer Clinic. Op zaterdagmiddag konden meisjes van 4 tot 14 jaar oud meedoen met de Cheerleaders van de Desert Vista High School. Samen met vriendinnetje Lexi leerde Sophie het springen en aanmoedigen met echte pompoms. Op 21 september was de 'Halftime Cheer'. Ze mochten optreden tijdens de rust van de football wedstrijd van de Desert Vista Thunder tegen Corona del Sol High School. S-C-O-R-E!

Voor ons weer een nieuwe US-ervaring: het bijwonen van een football game van deze mega buurt-High School. Ongelooflijk hoe goed het allemaal georganiseerd is op hun eigen football veld met tribunes. Sowieso ongelooflijk, zoveel goede voorzieningen voor een High School: eigen gymzaal, sportvelden, 'cafetaria' en zelfs auditorium. Maar ook ongelooflijk hoeveel jongeren en ouders hier ieder weekend bij betrokken zijn: footballers, cheerleaders, supporters maar vergeet niet de marching band (Thunder Band o.a. 'Party Rock' van LFMAO :), compleet met vaandelzwaaiers. En dat dan van 2 scholen. Tig schoolbussen stonden er weer klaar om ze weer veilig thuis te brengen.

Blowing in the wind

Hier in Phoenix zijn dat niet alleen 'the answers, my friend" maar vooral dust. Ja, ja, zand, heel veel zand. Zodra het hier harder gaat waaien, is het vaak zeer onstuimig en voel je het zand tussen je tanden knarsen. In de zomer hebben we hier te maken met 'the monsoon'/ 'summer thunderstorms season': het onweer seizoen. Binnen een paar minuten kan de strak blauwe lucht veranderen in een dichte mist van zand. De harde wind blaast vaak muren van zand over de stad heen. De zandstorm gaat meestal gepaard met veel bliksem en soms met hevige regenbuien. Heel veel regen die in erg korte tijd valt, veroorzaakt zelfs kortstondige overstromingen. Tijdens de ergste 'haboob' /zandstorm van dit jaar waren we op reis. Toch een paar foto's van onze ervaringen. Tussen de snelweg-foto's zitten enkele ogenblikken verschil...

I ♡ SF

Na de drukke zomervakantie kwam het eerste lange weekend er al weer aan: Labor Day op maandag 3 september. Voor ons een kans om een langgekoesterde bestemming in te plannen: San Francisco! - de stad die je in de USA gezien MOET hebben (naast New York). We kozen een verblijf in het Palace Hotel in downtown San Fran. Een van de oudste hotels in de stad, na de grote aardbeving van 1906 opnieuw opgebouwd en nog steeds een prachtig gebouw om te zien. Een korte vliegreis (2 uur) en helaas wat vertraging bracht ons rond 11 pm in SF: koude wind! Gelukkig vonden we snel een taxi en konden we na wat heronderhandeling met zijn allen naar één slaapkamer.

Op zaterdag begonnen we met een heerlijk ontbijt in de prachtige eetzaal 'the Garden Court' (de prijs was er ook naar...). Vervolgens een historische rondleiding door het hotel met een gids met NL voorouders en een typische San Fran geaardheid...

Dan naar buiten: met een 'streetcar' (=trolley) naar het havengedeelte Fisherman's Warf. Het weer zat gelukkig mee en we mengden ons met de drukke toeristenstroom bij pier 39. Onder het genot van Ben & Jerry's met zicht op de zeeleeuwen en Alcatraz. In de loop van de middag zochten we een fietsverhuurbedrijf op ("of we bekend waren met fietsen:-?") en konden we aan de slag: per fiets de Golden Gate Bridge over! Het bleek een behoorlijke klim naar de brug die met de nodige emoties gepaard ging...

Het lukte toch om de koude (want wind!) oversteek te maken ondanks een valpartij (Tijn) bij 1 van de 2 (!) brugpilaren. Daarna ging de tocht verder naar Sausalito. We hadden via Groupon een 'night cruise: sail the Bay' geboekt op een zeilschip. De fietsen werden in de haven achtergelaten en na een echt Italiaans diner bij Poggio gingen we aan boord van de Freda B voor de 1e 'cruise' van het seizoen. Sophie en Tijn mochten de bemanning helpen met het hijsen van de zeilen: ai ai sailors! Eenmaal uit de haven bleek er uizonderlijk weinig wind te zijn, waardoor het meer dobberen dan zeilen werd. De kids vonden dat prima: ze zaten benedendeks (te koud buiten?!) moppen te tappen met een stel lollige Amerikanen. Terug aan wal in een warme taxi en naar bed!

Zondag: dag 2 stond in het teken van Chinatown: prullaria, fortune cookie factory, veel Chinezen en een geweldige Chinese lunch tussen de Chinezen! Interessant gezelschap aan de tafel naast ons: in een uur gingen er 2 liter cognac doorheen bij deze Chinese (maffia?) mannen.

's Middags weer naar de kust en veel gewandeld. Uiteindelijk chillen op het strand  en weer terug naar ons hotel. 's Avonds op zoek naar een restaurant in de buurt van het hotel, waar uitzonderlijk veel luxe winkels bleken te zitten. De keuze viel op een onverwacht leuk Franse bistro 'café de la Presse' waar we heerlijk aten (Crab cake en kids frieten met echte mayo).

Op maandag (dag 3) hebben we de beroemde Cable Car genomen naar Nob Hill en Russian Hill (beroemd uit DE achtervolgingsscene in 'Bullitt': een Ford Mustang en Dodge Charger in 1968! ). Bij het eindpunt van de tram bleken we in een uitgaansgedeelte van SF uit te komen, waar we gelukkig ook een prima brunchadres vonden in een joodse delicatessenzaak Miller's East Coast Deli. Van hieruit wandelden we heuvelafwaarts terug richting hotel. Na een ijsje op het Union Square was het tijd om de koffers te pakken en naar het vliegtuig te gaan. We sloten die avond af met een burger met frietjes bij Carl's Junior in Phoenix. De Burger King bij ons 'om de hoek' was op dat moment veranderd in een 'crime scene': zwaailichten van tig politieauto's, afgezet met linten... geen idee wat we net 'gemist' hadden. Maar....

San Fran: we'll be back!

19 augustus 2012

1 jaar in Amerika! 1 jaar op avontuur!

En wat een jaar!? Een jaar vol veel, heel veel nieuwe dingen: huis, taal, school, vrienden maar vooral vol heel veel ervaringen. Een jaar waarvan we van te voren niet wisten hoe het zou gaan, voelen, zijn maar waar we met een 'awesomeness' op terugkijken.

Het avontuur is ons alle 5 heel goed bevallen. Op naar de rest van ons avontuur...

Back to school

Donderdag 2 augustus: 'Meet the Teacher'.

Vorig jaar kwamen we in Phoenix terwijl het schooljaar al 3 weken bezig was. Dus werd dit onze eerste 'Meet the teacher' avond: kennismaken met de leerkracht. Kijken in welk klaslokaal je komt maar belangrijkste: wie zijn je klasgenoten?! Sophie en Tijn hadden zich er enorm op verheugd maar nog meer op maandag 6 augustus: start van het nieuwe schooljaar: 2012-2013.

Tijn in 3rd Grade en Sophie in 5th Grade: de laatste groep van Elementary School Kyrene de Los Lagos. Ook voor Pien zat de zomervakantie er op. Vanaf nu 3 dagen per week naar Pre Kindergarten.

Daar gingen ze weer... in een week met recordhitte. 's Morgens 32℃/89℉. 's Middags 44℃/111℉. 'It's that time of year again!' De voetbaltraining van Tijn op donderdag 5.00 pm werd afgelast: de grens van 43℃/110℉ werd nog overschreden...

Veel Starlings nog steeds in USA

Het reisverslag van de Summer Break blijkt niet vanzelf op het blog te komen... Door typen dus...
Vanuit Hollywood vertrokken alle Starlings op zondag 22 juli naar Joshua Tree National Park (Joshua Tree = Yucca). Weer een geweldig natuurgebied waar we zagen hoe snel een 'flooded area' ontstaat in de woestijn (Mojave en Colorado Desert) als het regent. De regenwolken leverden mooie plaatjes maar ook meteen benauwdheid op. Tja, Arizona is wel warm maar 'it's a dry heat' ;D

Na Joshua Tree National Park overnachtten we in Palm Springs, waar we heerlijk 'bijna echt' Italiaans hebben gegeten. De volgende dag: de terugreis: back to Phoenix. En wat hebben we het warm gehad onderweg. Zeker Eric en Ger in de Mustang. 'In the middle of nowhere' hebben we tijdens onze rondreis veel gezien. Als het lampje dan aan gaat omdat de tank bijna leeg is, ben je eigenlijk dus al te laat... De airco uitzetten om brandstof te besparen was een van de strategieën die de gebroeders bedacht hadden. Helaas hebben we geen foto's geknipt van het verlaten tankstation dat de iPhone toch aangaf tig mile van de snelweg vandaan (nog minder benzine). Ook hebben we geen foto van de imitatie die Ger deed van een bumperklever: de Mustang volgde een truck in alle bewegingen ('oeht de wink'). Vooral spijtig is het, dat het niet bij de heren op kwam om een foto te knippen van het dashboard: 

0 miles to EMPTY. Toen we dan toch heelhuids bij een tankstation aankwamen, smaakte het ijsje super! Letterlijk 'vol gas' terug naar Phoenix.

Na een ingelaste wasdag hebben we hier in de omgeving nog genoeg uitstapjes gedaan. Terwijl Eric overdag aan het werk was, zijn we een stukje van de Apache Trail gaan rijden: Ghost Town, Tortilla Flat en picknicken bij Canyon Lake. Tussendoor natuurlijk nog zwemmen, eten bij Lucille's Smokehouse BarBQ in Tempe. Ook een Baseball wedstrijd: Diamond Backs -NY Mets hoorde in het programma. Shoppen in Old Town Scottsdale, Fashion Square Mall en zelfs thriftstore (kringloop) Goodwill werd ingepast. Gevolgd door een BarBQ @ home. Eerst heeft Mr. Mr. Ger nog misters opgehangen, hopend op verkoeling op ons terras. Het was een heerlijke avond: met z'n allen aan een lange tafel onder de sterrenhemel. Een mooie start van het laatste uitgebreide Starlingsweekend.

Op zaterdag 28 juli vertrokken we naar Sedona. We waren niet de enigen die het idee hadden om een bezoekje te brengen aan de Oak Creek. Uiteindelijk vonden we een parkeerplek. Toen we als echte avonturiers op handen en voeten naar beneden aan het klauteren waren naar de beek, zagen we ineens dat een paar meter verderop een geasfalteerde weg ook naar het water leidde... We hadden een kamer geboekt in het Poco Diablo Resort. Op zondag moest er dan ook in alle vroegte door een aantal fanatieke vrijwilligers gebruik gemaakt worden van de golfbaan waar onze kamers aan lagen (Go Lisanne!). Na een stevig ontbijt, op naar Chapel of the Holy Cross, een uniek gelegen gebouw in de rode rotsen van Sedona. Daarna hiken op Bell Rock. En weer was het benauwd. De regenbuien in Sedona hebben we vervolgens die avond ingeruild voor een zandstorm in Phoenix met... regen. Echt weer voor een 'make-over'. Lisanne en Anouk namen de visagie van modellen Maud, Sophie en Pien zeer serieus. Fotograaf Tijn werd tijdens de modeshow ondersteund door cameravrouw Anouk.

Maandag besloten we de Telegraph Pass op South Mountain te lopen. Na een half uur werd de groep toch gesplitst en gingen enkele bikkels verder naar boven (en weer terug). De welverdiende lunch smaakte heerlijk maar het diner met z'n 4-en die avond bij Fleming's was overheerlijk! De laatste dag met zoveel Starlings in Phoenix werd besteed aan shoppen, zwemmen, inpakken en afgesloten in Rustler's Rooste voor 'beef and brew with a view': cowboys op z'n South West (wat een verschil met de avond er voor ;]). Woensdag 1 augustus vliegen 5 Starlings (met veel vertraging) weer naar Nederland. Wat voelde het huis leeg toen we @ home kwamen... 

Hollywood

20 en 21 juli verbleven we in Hollywood, Sunset Blvd. Ons hotel lag onder de Hollywood letters. Allereerst gaan we naar In-N-Out Burger:  lekkerste fastfood van the USA: met versgesneden frietjes. Het personeel lijkt te bestaan uit allemaal vrienden van Fonzie met hun fifties wit/rode uniform. Dan op naar the Pacific Ocean. We gaan naar Santa Monica Beach. Het blijft fantastisch om hier te lopen/fietsen langs de pier, Muscle Beach, Venice Beach. We hadden weer fietsen gehuurd bij 'Hay oeht Breej': beach cruisers (Lisanne =D) en ook nog 2 choppers (Sophie & Maud =D).

In Venice gingen Lisanne en ik op zoek naar de muurschildering van Jim Morrison. Net op het moment dat ik Lisanne aan het uitleggen was wie/wat we eigenlijk aan het zoeken waren in een van de vele steegjes achter Ocean Blvd, heeft ze hem al gespot. Super! Net opgefrist met een nieuw likje rode verf...

De tweede dag beginnen we in Beverly Hills. Wat rondrijden op zoek naar celebrities in hun villa's en dure autos. Helaas voelde Tijn zich niet lekker. Terwijl de rest ging windowshoppen op Rodeo Drive gingen Tijn en ik samen op een terrasje zitten bij een delicatessenzaak. Dit bleek niet zo'n straf. Met een heerlijke cappuccino kijken naar al die 'Beverly Hillianen'.

Het plan om 's avonds naar Hollywood Boulevard, oftewel Walk of Fame te gaan, bleek heel overmoedig. Eric & Ger gingen lopen en waren sneller op de afgesproken plek dan wij met de auto. We waren niet de enige die een parkeerplek zochten. En zeker niet de enige op de Walk of Fame. Niet erg ontspannen de sterren bewonderd. Marleen en ik kwamen ogen te kort in deze drukte met zoveel kinderen tussen heel veel crazy people. Uiteindelijk kwamen we bij Mel's Drive-in terecht. Zij hadden nog plek voor 10 zonder een wachttijd van 1,5 uur...

Death Valley

Inmiddels is het al oktober, toch verder met het reisverslag van onze Summer Break.

Vanuit Las Vegas, Nevada naar Death Valley National Park, California. Van glitter en glamour naar hitte, droogte en zand: the Mojave desert. Een dag van uitersten. Een geweldige route door het uitgestrekte landschap brengt ons uiteindelijk in dit opgedroogd zoutwatermeer (ijstijd). 19 juli 2012 maken wij daar de recordtemperatuur van ons verblijf in Amerika mee: 118℉/48℃. Death Valley is het droogste en laagste punt van Noord-Amerika en een van de warmste plekken ter wereld.

Het hiken werd dan ook ingeperkt tot een korte glimp over de 'badlands' bij Zabriskie Point. Een maanlandschap lijkt het. Wat zijn we blij met de airco in de auto. De pitcher cola en de hamburgers met 'French Fries' smaakten hier nog beter.

De volgende overnachting stond gepland in Ridgecrest. De weg uit Death Valley was steil, bochtig, kortom pittig. Maar de sunset op the 'sun-baked' sand was het waard.

Viva Las Vegas

Woensdagmiddag 18 juli kwamen we aan in Las Vegas. 'What happens in Vegas, stays in Vegas!'. Toch hier een verslagje van ons bliksembezoek aan 'the entertainment city of the world'. We hadden een overnachting geregeld in het Hardrock Hotel: yep, een luxe hotel! Wat een verschil met het motel van de nacht ervoor! Ontvangen worden met goeie muziek, omringd door rock-relikwieën,  tig zwembaden met coole maar ook #^$#%$ gasten (die niet bedacht waren op families) en knalharde dancebeats. Kortom voor ieder wat wils.

Na wat chillen in het (bubbel)bad, heel even opfrissen in die luxe kamers van ons en op naar 'the Strip': Las Vegas Boulevard: de straat met de grote hotels, casino's en restaurants. En alle gekheid die je je maar voor kunt stellen. Voor ons was het een mega verschil met het o zo conservatieve Arizona....

Na diner in een restaurant van Sammy Hagar (Cabo Wabo Cantina) weer struinen over 'the Strip'. Wat een lichtjes, glitter, shops en veel, heel veel mensen. En natuurlijk heel wat stretched limo's. We brachten een bezoekjes aan Caesar's Palace, Bellagio met de geweldige waterfontein en de overdekte malls (winkelcentra). Zodra we iets te lang stil stonden bij de speeltafels in de casino's werden we vriendelijk verzocht door te lopen omdat de kinderen niet mochten gokken.... dat dan weer niet ;).

We waren vanuit ons hotel naar 'the Strip' gelopen maar hadden de kinderen beloofd dat we een taxi terug zouden nemen. Hoe groot was de verrassing en het plezier toen ik op een knalroze Hummer Limo afliep om een ritje over de strip en naar het hotel te regelen.  Voor de kinderen een van de hoogtepunten   van onze trip door 3 staten =D

Terug in het hotel was het bedtijd voor de jongsten. Lisanne en Anouk sliepen ieder bij 2 kleinere kids. Tijd voor de oudsten om toch nog even naar het casino in het hotel te gaan. Ger liet zich niet afschrikken door het grote geld op de tafels en speelde boelkloedig een potje Black Jack mee. Na even op winst te hebben gestaan en advies van ons om te stoppen, zette hij net 1 keer te veel in en verloor zijn hele inzet van maar liefst $ 20,-. Susan moest toch $ 6,- 'in the Slots' gooien en 'the one armed bandit' proberen. Helaas ook tevergeefs.

De volgende dag uitchecken uit dit coole hotel. Nog even terug naar 'the Strip' die er overdag toch wel anders uitziet, vooral heel kleurrijk. De Eifeltoren, Hotel New York met inpandige roller coaster, MGM hotel, noem het maar op. De m&m-store was zo verleidelijk dat we natuurlijk wat moesten kopen. Helaas waren ze niet bestand tegen de temperaturen die zouden volgen. Ons volgende doel: Death Valley!

Nog meer Starlings in Phoenix!

Half juli kregen we weer toffe gasten hier: Starlings kwamen van Grashoek naar Phoenix. Ofwel: heel veel Spreeuwen landden op Sky Harbor Airport: Ger, Marleen, Lisanne, Anouk en Maud. Wat een weerzien! Nadat we een rondleiding door het huis hadden gedaan, werd het zwembad gekeurd en... goed bevonden. Op de BarBQ lag al uren een varkensschouder te sudderen voor het eerste familiediner. Er zou nog veel vlees volgen tijdens deze vakantie ;). Het werd niet heel laat deze avond want er stond meteen een rondreis door Arizona, Nevada en California gepland. Maandagmorgen een goed ontbijt en koffers pakken voor de komende week. 's Middags vertrokken we richting Noorden naar Flagstaff voor ons eerste diner-buiten-de-deur en eerste motel. Dit lag al aan de 'Route 66' maar op dinsdag zouden we het 'echte werk' zien in Seligman. Het bezoek aan Flagstaff was kort maar weer leuk en zeker verfrissend. Van zo'n 44℃ (32℃ 's nachts) in Phoenix naar zo'n 27℃ overdag (10℃ 's nachts) in Flagstaff.

De overnachtingen tijdens de rondreis hadden we van tevoren geboekt, variërend van cheapy/echte Motels tot zeer luxe/echte Hotels. Na een zeer simpel ontbijt bij ons motel te Flagstaff vertrokken we richting ons eerste 'must see in Arizona': the Grand Canyon! Wederom een geweldig vergezicht van de South Rim! South Kaibab Trail was ons doel. Een stukje de canyon in over een steil paadje dat als 'gemiddeld tot moeilijk' te boek staat.

Met zo'n 28℃ boven aan de Rim was het best warm om te 'hiken'. Het viel niet iedereen even makkelijk maar toch hebben we genoten van de 'uitzichten', de appels, mueslirepen en water (wat kan dat heerlijk zijn!). Na het 'ooh aah point' besloten we op te splitsen. De echte bikkels gingen nog verder naar beneden naar Cedar Ridge. Uiteindelijk moesten we allemaal toch weer terug naar boven via het steile slinger paadje. Ook al vond Pien het niet meer leuk, het lukte! We waren trots op onszelf. De soda's en snacks in het statige El Tovar Hotel smaakten super.

Na het bezoek aan de Grand Canyon reden we vanaf Williams weer over de Route 66 naar Seligman waar we een overnachting in motel 'Deluxe Inn' hadden geboekt. De luxe hebben wij daar niet kunnen ontdekken maar gelachen des te meer om dit 'omgebouwde kippenhok'!?. Het motel paste volledig in het dorpsbeeld: vergane glorie. Lonely Planet over Seligman: "A town that takes its Route 66 heritage seriously. A funny little town that greets travellers with retro motels, loads of gift shops, a road-kill cafe and a squirt of fake mustard." Het levert zeker mooie plaatjes op.

Het ontbijt in Lilo's Cafe (German/American Food) was van het formaat 'niet licht' en vormde een goede basis voor onze reis naar Nevada. Eerst nog een stuk over de Route 66 uiteraard, door Peach Springs. Een rit die ook een inspiratiebron is geweest voor de tekenaars van 'Cars' voor de auto's en Radiator Springs. De uitgestrektheid en het steeds wisselend landschap blijft indrukwekkend. De Hoover Dam is een voorbeeld van een indrukwekkend bouwwerk. Een van 's werelds grootste dammen gebouwd in de Colorado River, voorziet een groot stuk van 'the Southwest' van het broodnodige water en elektriciteit. Zonder deze Hoover Dam, zou bijvoorbeeld ook het huidige Las Vegas niet bestaan. Dus hoog tijd voor het volgende 'Historic Landmark': "Viva Las Vegas"....

Zwemles

Zomervakantie in Phoenix betekent volgens velen op zoek naar binnenactiviteiten: bioscoop, bowlen, rolschaatsen in Skateland, shoppen. Wanneer de gemiddelde dagtemperatuur ruim 42℃ is met een UV index van 11-12 is dit niet zo gek. Toch hebben wij zwemlessen van 'the City of Phoenix' als dagelijkse activiteit gekozen. Maandag tot donderdag van 11.30 tot 12.00 kregen de kids 2 weken lang zwemles in buitenbad Pecos Pool. Inderdaad! Buiten zwemles. Sophie kreeg duikles: salto, back flip (achterover), etc. van de duikplank. Tijn deed de 'stroke improvement course': aanscherpingen van de borst- en rugcrawl en, voor hem een nieuwe techniek, de vlinderslag. Voor Pien was het een eerste kennismaking met zwemles: 'readiness for swim'. Nou en of ze d'r klaar voor was. Helemaal op haar gemak heeft ze deze lessen gedaan om vervolgens thuis als een poedel (hoofd boven water) of als een vis (hoofd onder water) door het zwembad te gaan.



Op een dag regende het werkelijk pijpestelen (blijkbaar 'raining cats and dogs'). Hoe bijzonder: buiten IN DE REGEN zwemles. Het was 'afgekoeld' naar zo'n 28℃ maar het zwembad water was nog steeds rond de 30℃.

Terwijl de kinderen iedere dag enthousiast in het zwembad zaten, was het voor mij iedere keer weer een balans zoeken tussen het aanmoedigen en bewonderen van de kinderen (lees: pal in de zon staan) en proberen om niet te smelten. Tot twee keer toe heb ik, ondanks smeren met SPF 50 en een paraplu als parasolletje, mijn voeten verbrand.... Heb nog vaak moeten denken aan de zwemlessen bij de IJzeren Man. Toen dacht ik dat het @#$%&*! warm was in de kleedlokalen. Ha, ik weet wel beter ;D

Inmiddels zit Pien weer op zwemles maar nu in een binnenbad. Bij niets minder dan de 'Golden Medal Swimschool'. Niet Michael Phelps maar 2 andere Olympische Michaels zijn eigenaar van dit zwembad. Geen wonder dat Pien afgelopen week spontaan de borstcrawl (OK, soort van) deed in ons bad.

4th of July

Independence Day: America's Birthday. De Amerikaanse feestdag bij uitstek. Ze vieren de dag dat Amerika onafhankelijk werd van Groot Brittanië. Traditioneel horen hier concerten, parades en vuurwerk bij. In onze wijk werd al op 3 juli een groot 'Red White and Boom' festival georganiseerd. Op het terrein van de golfclub waren festiviteiten voor het hele gezin georganiseerd: springkussens, schminken, live-optredens, Radio Disney Rockin' Road Show, eten, drinken, stands van lokale ondernemers en niet te vergeten: verkiezingsstands: democraten vs republikeinen.

In het rood, wit, blauw zochten we met onze 'event chairs' en buitenmat een plekje 'on the green'. Helaas hadden we de 'hot dog-eating contest' en de 'singing competition' al gemist. Wel werden we voorzien van glow-in-the-dark-sticks, nacho's, snoep en flesjes water van een van de vele kerken in onze wijk (heilig water?). Om 9 uur klonk eerst 'the National Anthem' waarna het vuurwerk ruim een half uur knalde "over the land of the free and the home of the brave".

Americana

Terug in the USA was het tijd om Amerika weer te ervaren. Zaterdag 30 juni reden we naar Prescott voor 'the Frontier Days and the World's Oldest Rodeo'. Het leek of alle cowboys & cowgirls van Arizona en buurstaten hetzelfde bedacht hadden. Zoveel 'boots and hats' bij elkaar: geweldig! Downtown Prescott hebben we eerst de Whiskey Row Boot Race gezien. Kinderen rennen op cowboylaarsjes over de straat 'Whiskey Row'. Een straat vol historie met talloze saloons en (natuurlijk) souvenirshops. Op het Courthouse Plaza, een plein tussen Victoriaanse gebouwen, was een 'Fine Arts & Crafts Show' aan de gang: een braderie maar dan American Style.


Op de Prescott Rodeo Grounds waren zelfs nog meer Western Folks bij elkaar: "Howdy Ma'am! How are you doin'?". Met 'snacks and refreshments' zaten we klaar voor alle acts van de 'Professional Rodeo Cowboy Association'. Allereerst 'Tie Down Roping' (cowboy te paard, kalfje vangen met lasso en hoeven (van het kalf) bij elkaar binden), 'Bareback riding' (blijven zitten op 'wild' paard, zonder zadel), 'Barrel Racing' (dames racen op paard rond olievaten-parcours) en tenslotte het echte 'Bull Riding' (blijven zitten op een stier, uiteraard zonder zadel). Wat een mooie beesten zaten erbij! Het is toch best gevaarlijk wat deze professional cowboys doen. Tussendoor nog acts van de Rodeo Clown en een motorjump, kortom: 'Awesome experience!'

Na de Rodeo terug downtown waar Sophie en ik nog 'vintage boots' hebben gescoord (You can't have too many boots!). In de oudste saloon van Arizona 'The Palace' hebben we de dag in Prescott afgesloten. In 1870 waren Wyatt Earp, Virgil Earp en Doc Holiday hier vaste klant. Ook al had ik het kunnen weten ('Pleasing Arizona's toughest customers'), het blijft raar om te zitten tussen mensen die zichtbaar een wapen dragen....

Genoeg inspiratie voor Bandit Queen Sophie, Buffalo Tijn and Pien the Kid