Napa Valley

Inmiddels zijn we terug in NL, maar ons blog is helaas niet up to date. Gaan dus gewoon verder waar we gebleven waren: Springbreak, woensdag 13 maart 2013.

Pien voelt zich gelukkig beter, oorpijn heeft niet doorgezet! Om 07:45 am zijn we al weer 'on the road' op weg naar Oakhurst voor breakfast bij local coffee tent 'Cool Bean Coffee', erg grappig. We rijden de 'rural' route (99) op weg naar Napa Valley tussen pistachio boomgaarden in bloei, veel mistletoe, 'cattle' (lijkt wel Ierland, zo groen) en koolzaad. Ondertussen klinkt classic rock radio 'oldies but goodies'. Sophie, Tijn & Pien genieten vervolgens ook van Madagascar 1 op ons grote DVD scherm (not).

We arriveren bij een mega, nieuw, groot 'landgoed' The Meritage waar ze ons vertellen dat we zijn "upgraded to a beautiful room with a patio at the courtyard": nice! We starten onze winetour door dorpjes en langs wijngaarden met palmbomen richting St. Helena: V. Sattui Winery & Italian Market. Uit alle heerlijke dingen weten we onze picknick samen te stellen en kiezen een picknicktafel op het wijngoed uit. Het is heerlijk weer, zonnig en 26 ℃. Pien vindt de 'rode wijn' (druivensap Grenache) heerlijk! De paprika spread was ook letterlijk & figuurlijk de moeite waard...

We gaan weer verder, op zoek naar een volgend proeflokaal. Het wordt Darioush Winery, een wijnhuis met een Perzische achtergrond. In verband met de viering van Perzisch Nieuwjaar is het hele ongelooflijk decadente gebouw aangekleed met ongelooflijk mooie gele bloemen: narcissen, ranonkels, forsythia, kumquats, citroenen. Wat ben ik blij als Eric klaar is met z'n proeverij en de kids niks beschadigd/omgegooid hebben...

Dan naar Artesa voor 'contemporary architecture' of gewoon de bunker?! In ieder geval mooie kunst, 'awesome views' en heerlijke wijn! Terug bij ons resort lopen we wat rond en gaan ook hier nog naar de proefkelder onder de wijngaard terwijl de kids buiten een eigen jeu de boulle versie spelen. Als we naar de shuttle informeren om ons downtown te brengen, blijkt dit nog 1/2 uur te duren. In plaats van dan toch maar de auto te pakken, gaan we heel snel even met z'n allen in de hot tub in de courtyard voor onze hotelkamer :). Snel afdrogen, aankleden en we zijn op tijd voor de shuttle. We zijn de enigen. Op mega scherm (echt) zien we een 'unplugged' Bon Jovi concert. En in the US is ook Bon Jovi toch echt wel leuke muziek... Downtown Napa is het erg rustig. We lopen wat rond en kiezen voor Southwest Bistro 'The Pear' waar food & wine erg goed zijn.

Als we in de shuttle zitten voor de terugweg blijkt er een kleine party aan de gang te zijn. Discobal, lichtjes en The Bee Gees 'You should be dancing' op het megascherm. "All the people with a British accent sing!" =) Iedereen in het busje ging los. De kids wisten niet wat ze zagen: lachen! En toen veel te snel bij het hotel. Erg grappige service. In deze luxe accommodatie waren geen roll away bedden aanwezig... Tijn sliep gelukkig heerlijk op z'n airbed met slaapzak ;)

Yosemite NP part 3

Op dinsdag 12 maart zijn we vroeg uit de veren en nemen een 'Breakfast to go' mee uit het hotel. Het is nog rustig in Yosemite NP zo vroeg. We pakken de shuttle bus naar de John Muir Trail richting Vernal Falls. De hike staat bekend als 'strenuous'/zeer steil en fris (5℃) maar het uitzicht aan de basis van de waterval is de moeite waard. Eric & Sophie gaan als echte 'dare devils' zelfs nog een stukje verder naar de top van Vernal Falls over een paadje dat eigenlijk is afgesloten (dangerous road, closed, falling rocks). Na deze mooie hike pakken we weer een shuttle bus naar Mirror Lake. Wow! Inderdaad een echte spiegeling van deze schitterende horizon in het meertje. Als we via de trail teruglopen, komt Bambi ons nog tegemoet met haar reebruine ogen.

Bij de auto kunnen dan (eindelijk) de rugzakken af, waar inmiddels natuurlijk alle sjaals, mutsen, handschoenen en jassen in zaten, en alle schatten (takjes, denneappels, stenen) geloosd worden. We rijden naar 'The Ahwahnee', een schitterend hotel uit 1927 voor een welverdiende lunch. Dit is natuurlijk weer veel te veel dus ons diner is ook geregeld. De tuin nodigt uit tot spelen en steeds opnieuw genieten van het uitzicht.

Weer verder naar Sentinel Meadow voor zicht op Half Dome, Yosemite Falls en El Capitan tussen de kwakende kikkers... Onderweg naar Bridalveil Falls poseert er nog een coyote voor ons.Wow! Hij kijkt de kinderen recht in de ogen terwijl hij denkt: "Mmm, lekker hapje". Als we bij Bridalveil Falls uitstappen, zien we heel veel herten/deer. En een mega regenboog boven de bomen. Dit is de lichtreflectie van de namiddagzon in de mistdruppels van de waterval. Wanner we bij de basis van de waterval staan, zien we zelfs 2 regenbogen door de lentezon: schitterend! Wat een mooie afsluiting van ons bezoek aan Yosemite National Park!

Onze laatste nacht in Tenaya Lodge: Eric en de kids zwemmen nog even terwijl ik onze spullen weer inpak. We eten/knabbelen op onze kamer met een flesje 'The Ahwahnee Chardonnay'. Deze smaakt nog lekkerder als ie open is (na een wandeling HELEMAAL naar de bar aan de andere kant van het hotel). Ons Swiss Pocketknife blijkt geen kurkentrekker te bevatten ;\ Helaas is de nacht zeer onrustig: Pien krijgt oorpijn...

Yosemite NP part 2

Maandag 11 maart starten we met een Healthy Buffet in ons hotel. Rond 10 uur gaan we pas op pad. In Yosemite NP rijden we via Tunnel View: geweldige blik op El Capitan, Clouds Rest, Half Dome, Bridalveil Fall. De spot voor een 'family picture'. Onze reisgids zegt het volgende: Yosemite is a place of record-setting statistics: the highest waterfall in North America and 3 of the world's 10 tallest waterfalls (Upper Yosemite Fall, Ribbon Fall and Sentinell Falls), the tallest and largest single granite monolith in the world (El Capitan), the most recognizable mountain (Half Dome), one of the world's largest trees (the Grizzly Giant in the Mariposa Grove) and thousands of rare plant and animal species. Dus...

Daarna naar Yosemite Village voor een bezoek aan het visitor center en een echt oud post office. Als we in de Deli in de rij staan om onze lunch te bestellen zijn Sophie, Tijn & Pien stomverbaasd: "Peter! James! Grace!" Onze Ierse vrienden, the Rooney Family, zijn ook in Yosemite NP. 'What a coincidence!' Met zicht op Yosemite Falls eten we in het zonnetje buiten onze lunch (68℉/20℃). Als we een groepskidsfoto gemaakt hebben, wandelen we naar Yosemite Falls Loop voor de Lower Falls Base. Na wederom een 'awesome view' klauteren we nog dichter bij het water. Hoe leuk! Omdat we vroeg in de lente hier zijn, lopen alle watervallen vol met smeltwater: schitterend. Onderweg zien we 'squirls, deer, woodpecker, Steller's Jay en zelfs een winterkoninkje. En... heel veel mistletoe/maretakken.
We wandelen terug naar de auto en rijden naar de trailhead parking bij Curry Village, een kampeerterrein met cabins en tenten. Het terrein ligt in de schaduw: dit voelt heel anders. Echte bikkels zijn hier nu aan het kamperen, brrrr. Overal zien we waarschuwingsborden voor beren: 'Be bear aware!' Wij hebben er geen gezien maar alleen de rommelende maag gehoord... of waren ze toch nog in hun winterslaap/'in hibernation'?! Onze geplande hike wordt een wandeling naar Happy Isles omdat we de echte trail (Mist Trail) niet kunnen ontdekken :].

's Avonds besluiten we naar Oakhurst te rijden en proberen Todd's Cookhouse BarBQ. Dit blijkt een goede keuze. Wachtend op onze 'pulled pork dishes' hebben we 'small talk' met een andere gast. Deze meneer spreekt ons aan vanwege 'the beautiful color of your daughters' hair'. Pien heeft hier 'strawberry blond' haar. Een aanleiding voor velen om een gesprek met ons aan te gaan :). Als hij hoort dat we uit Nederland komen, verandert het gespreksonderwerp naar voetbal. Tijn wordt bijgespijkerd in de 'Wiel Coerver method': wereldberoemd in the USA, ha!

Spring Break 2013 part 1

Zaterdag 9 maart vertrekken we rond 10 uur voor onze road trip naar mooie bestemmingen in California. Als de tank nagenoeg leeg is (2 miles to empty!), besluiten we ook maar te lunchen in een geweldige US diner 'Silly Al's Pizza' voor, inderdaad, een sandwich. We vervolgen onze rit op de I-10W richting LA naar Bakersfield. Na nog een ijs-/tank-stop komen we rond 6:30 pm (CA-tijd) bij ons hotel aan. De keuze voor ons avondeten valt op 'Black Angus Steakhouse', een keten waar we nog niet geweest waren (en die zijn er nog zoveel...).
Op zondag 10 maart kunnen we helaas niet 1 uur langer slapen want... de tijd werd verzet. 7 AM ontbijt in het hotel en om 8 AM weer 'on the road': 99N richting Fresno. Het is een prachtig zonnige morgen en een heerlijke temperatuur 43℉/6℃. De route loopt door een groot agrarisch gebied met mega pistache en amandel boomgaarden die vol in bloesem staan en mega melkveebedrijven.

Na nog een Target ('US Hema :) stop te Fresno rijden we door naar Tenaya Lodge  'vlakbij' de South entrance of Yosemite National Park. Wow! Er ligt sneeuw! Na inchecken en lunch in het hotel (onder een compleet brown bear-e vel) kopen we toch nog maar waterdichte handschoenen en gaan naar Yosemite NP: Mariposa Grove. Sneeuwballen gooien tussen de reuze Sequioa's: de grootste bomen op aarde, gemiddeld 50-85 m hoog met een diameter van 6-8 m. De sneeuw is zo fantastisch voor Sophie, Tijn & Pien dat we in slakkentempo de California Tunnel Tree bereiken. Terug in het hotel: natte schoenen, sokken en broeken verwisselen voor droge: heerlijk ^_^. Diner in 'the Jackalope bar & grill': ofwel 'het Knert'. Cake als toetje mee naar onze hotelkamer en nog 'n avond swim/hot tub. Hoezo vakantie?

March 2013

Zaterdag 2 maart was het eindelijk zover. Na uren repeteren stond Sophie te schitteren op het podium van Akimel A-al Middle School. Ze deed mee in een uitvoering van Gilbert en Sullivan's 'The Pirates of Penzance '. Dit werd georganiseerd vanuit het schooldistrict: Kyrene Community Theatre. In december 2012 had ze een ware auditie gedaan en in januari 2013 waren ze gestart met de productie. 58 kinderen van grade 4-9 (leeftijd 9 tot 15 jaar) hadden in korte tijd een super musical neergezet. Zowel de cast als de crew had hard gewerkt onder zeer enthousiaste leiding van de drama-, vocal- en technical theatre teachers van de middle en high school van het Kyrene School District. Op de dag van de uitvoeringen heb ik de top sfeer mogen proeven toen ik achter de schermen meehielp na een stoomcursus grime.

Een middle school is voor kinderen van grade 6-8 (leeftijd vergelijkbaar met onze groep 8 en de eerste 2 jaar van het voortgezet onderwijs). Het verschilt per staat of ze een middle school hebben of een junior high tussen de elementary school en high school. Het blijft ongelooflijk om te zien waar de scholen hier over beschikken. Deze middle school heeft dus een complete bühne met gordijnen, coulissen, lampen, apparatuur, schmink, etc. die je in een theater verwacht.

Al met al heeft Sophie genoten van spel en zang. Ze was piraat in het piratenkoor. Tijdens de voorstelling bleek dat we allemaal de teksten van buiten kenden... zo goed had Sophie thuis geoefend met de Karaoke CD ;) Helaas was het -geheel op z'n Amerikaans- niet toegestaan opnames te maken. Geen filmpje dus hier. Gelukkig is er 1 opname gemaakt en op dvd aangeboden.

Tijdens ons verblijf hier in Amerika hebben Sophie, Tijn en Pien ook steeds hard gewerkt aan hun Nederlands (online) huiswerk. Erg motiverend is het om dan toch weer een keer een leuke spreekwoorden opdracht te hebben. Welk spreekwoord beeldt Tijn hier met Eric uit? Sophie had gekozen voor het uitbeelden van een spreekwoord in een stripverhaal. En Pien haar 'boekbespreking' bestond uit het ontwerpen van een nieuwe kaft voor een gelezen boek.

Begin maart hebben we voor het eerst een ander weerverschijnsel meegemaakt hier in Phoenix: het hagelde knikkers! Natuurlijk net om half 3 's middag's, toen de school uit ging: totale chaos! Wat te doen? Hoe kunnen de kinderen naar buiten gaan zonder dat ze nat worden? Kortom, crisisorganisatie. De kinderen werden per klasniveau naar buiten gelaten. Ze wisten niet wat ze zagen. En ik ook niet =D

February 2013

Zondag 3 februari: Superbowl 2013: Baltimore Ravens vs San Francisco 49ers! We zaten er klaar voor, samen met familie De Jong. Als 'echte' Amerikanen hadden we bier en vette happen (pizza, ribs, chips & dips) klaar staan om het best bekeken sportevenement ter wereld eens live te zien (samen met nog zo'n 90 miljoen andere kijkers!?).  Natuurlijk keken we naar het football maar vooral de commercials en natuurlijk de 'halftime show' van Beyoncé maakten het compleet. Net als de Superbowl zijn de Grammy en de Oscar uitreiking evenementen die we nu in the USA hebben beleefd met inderdaad alles wat er rond om heen hangt. Toch denk ik niet dat we hier in NL midden in de nacht voor opstaan ;).

Op 5 februari was onze 'anniversary'. Maar liefst 12,5 jaar getrouwd! Dit gingen we vieren op nog een bijzondere dag 9 februari: Albert's verjaardag. Hoe toepasselijk was het om te gaan eten bij Frank & Albert's in het Arizona Biltmore. Dit schitterende gebouw uit 1929 (heel oud dus voor hier) ligt in het Biltmore District. De gemiddelde verkoopprijs van de huizen ligt hier rond de $ 1,1 miljoen. En laten we nou net in deze villawijk voor het eerst javelina's zien lopen :@. Javelina's lijken op wilde zwijnen maar zijn het niet (blijkbaar). Deze moeder was met haar 2 kleintjes in ieder geval op stap in de jambuurt van Phoenix.
Sophie is haar eigen bedrijfje begonnen met 'duck tape'-producten: 'Tape it up!". Van gekleurd plakband maakt ze de leukste tasjes, boekenleggers, bloemen, etc.. Commercieel gaat 't goed maar de omzetsnelheid en BEP mogen nog 'ns nader bekeken worden =)

Ook Valentine's Day werd weer gevierd op school. Sophie, Tijn en Pien waren weer druk met het maken van hun box en hun 'valentines'. Na alle Halloween candy kwam dus de Valentine candy waarvan nog steeds gesmuld wordt... Niet iedereen in dit huishouden is fanatiek met Valentijnsdag. Toch hebben we die zaterdag nog een heerlijk Valentine's diner gegeten bij Pita Jungle. E.S. te P.:"Je kunt er misschien niet aan mee doen maar wel van profiteren!"

Februari in Phoenix = heerlijk weer: zonnig, rond 25℃. In de aanloop naar de World Baseball Classic kwam the Netherlands National Baseball Team dan ook hier in de buurt een oefenwedstrijd spelen waar we wederom in oranje even moesten gaan kijken. Dit team, dat in 2011 de World Cup van Cuba (!) had gewonnen speelde helaas een echte oefenwedstrijd. In maart hebben ze het toch de halve finale gespeeld.

Als een van de weinigen hier proberen we, zo lang als het kan, te fietsen, buiten te eten en naar het park te gaan [het is nu eind juni en met de huidige temperaturen 's nachts 28℃/83℉ en overdag 42℃/109℉ zitten we nu graag binnen te eten en pakken toch liever de auto (met airco) =].

January 2013

Back home en meteen 'n voetbal toernooi: Copa Barcelona in Scottsdale. Tijn z'n korte haren werkten aerodynamisch: weer champions! Go Tukee!!! Ongelooflijk maar waar: het was KOUD. Deze winter was er vorst in 'the valley of the Sun'. Koudste temperatuur gemeten 29℉/-2℃. Dit lijkt heel weinig maar hier zijn mensen en planten dit niet gewend... De cactussen die we in onze tuin gestekt hebben, maar ook andere planten hebben dan ook een week lang een bubbleplastic/TLC/dekentje gehad. Ondanks de vorst hebben we goed kunnen oogsten uit ons kleine 'groententuintje': heerlijke broccoli en boerenkool (=kale). Kale pesto hebben we tig keer gemaakt voor happy hour en viel zeer in de smaak.  

Half januari vloog Eric naar Singapore voor een wereldwijde sales meeting. Omdat er ook een weekend ingepland was, besloten Eric en nog een paar 'pechvogels' het weekend dan maar door te brengen aan het strand van Thailand. Hij miste dan ook Susan's verjaardag... The girls took me out for lunch at Nello's en op vrijdag was er natuurlijk happy hour @ our place "Where's Eric?" "Given the circumstances, he is doing OK" ;)

Het laatste weekend van januari was -ongelogen maar waar- regenachtig. Door de storm werd ook het voetballen op zaterdag afgelast. Het voetbalveld Pecos Park ligt in een 'dip'. Zodra het wat harder regent, staat het terrein blank. Die zondag besloten we toch te gaan hiken, ondanks de donkere wolken die boven South Mountain hingen. Op de terugweg van Fat Man's Pass wisten we dat het niet zomaar donkerder en donkerder werd... Helaas kon Pien er de humor niet van inzien :(

Winterbreak 2012

Kerstvakantie 2012/2013 stond in het teken van ons laatste 'home leave': de laatste keer op vakantie in ons eigen huis voordat we echt terug verhuizen. Toch hebben we voor ons vertrek nog wat van de American Holiday Spirit meegekregen. Onze wijk hier 'Ahwatukee' staat bekend om de vele lichtjes waarmee de bewoners hun huizen versieren voor de kerst. Een toppertje hebben we vastgelegd zoals je hieronder kunt zien. In de sfeer van kerst was er op school de jaarlijkse 'Sock Hop'. Een disco-avond op school waar iedereen gekleed gaat als in de fifties en waar je bij binnenkomst eerst een donatie doet, bijvoorbeeld 'socks'.


Voor onze reis naar Nederland krijgen de kinderen een paar dagen extra verlof. Bij de amerikaanse douane werkt -waarschijnlijk- de zus van Whoopi Goldberg die totaal onder de indruk was van Tijn's naam: "How do you pronounce your name? Tij-n? Cool name dude! I like that. It's kinda different" :).

We komen op donderdag 20 december in de ochtend aan in Amsterdam. Als we thuis komen zitten opa en oma al te wachten bij een brandende open haard. Die avond kunnen Sophie en Tijn aansluiten bij het kerstdiner op 'hun' basisschool. Hoe leuk om iedereen weer te zien al valt het voor Tijn niet mee om wakker te blijven. Op vrijdag mogen ze ook nog een dagje meedraaien op school en dan is het kerstvakantie. We hadden weer veel bezoekjes en ontmoetingen gepland. Het was echt 'snertweer' dus werden we ook nog uitgenodigd voor echte snert: Thx again Familie Haanen! Ook hadden we nog tijd om naar de kapper te gaan en heeft Tijn eindelijk een kort kapsel gekregen. Zo'n ander gezicht dat opa hem zelfs niet meer herkende: "En woor bis dich d'r unne van?". Eric en ik blijven nog steeds volhouden dat Tijn met lange haren NOG knapper is. Vandaar dat hij sindsdien niet meer naar de kapper is geweest...

Kerst met de families, oud en nieuw in Groningen, vrienden, vriendinnen, spelen, verjaardagen, logeerpartijen. Moe maar voldaan vlogen we begin januari weer terug naar Phoenix.

Happy Hour

Hier dan eindelijk een bericht over ons welbekende 'happy hour'. Een traditie die we hier in de buurt al in de herfst van 2011 zijn gestart en ons al menige 'happy hours' heeft gebracht.

Toen we hier nog niet zo lang woonden had ik bij de school af en toe een kort praatje met een vrouw die bij ons in de straat woont. Ze had al gauw in de gaten dat "Your not American, are you?". Dit wist ze omdat we in eerste instantie altijd te voet naar school gingen. Bij een temperatuur van rond de 42℃ ben je dan een uitzondering. Bijna alle kinderen worden hier met de auto naar school gebracht en opgehaald. Er staat dan ook altijd een lange rij met auto's, met draaiende motor om de airco op dreef te houden, bij de school. Mijn 'buurvrouw' Maria is ook een uitzondering want ook zij gaat te voet naar school. Ze is al 15 jaar woonachtig in the US maar afkomstig uit Duitsland. Maria woont met haar 2 kinderen, Hans en Lena, letterlijk '3 doors down'/3 huizen verder in de straat.

Letterlijk om de hoek maar ook '3 doors down', dus ook bij Maria om de hoek (volgen jullie het nog?;) woont Elena met haar gezin: The Flowers Family. Over haar en hun geweldige groententuin heb ik al eerder bericht. Elena en Maria zijn al lang vriendinnen en kwamen zo af en toe op vrijdag aan het eind van de middag bij elkaar over de vloer om het weekend in te luiden. Voila: Happy Hour.

Op een vrijdagmiddag liepen de kinderen en ik van school naar huis. Aan de andere kant van de straat liep Maria met haar kinderen. Ze vroeg: "Wanna come over for a Margarita later on?". "Sure! Never tried one", bekende ik. Dat werd dus tijd. Rond 5 uur gingen de kids en ik naar haar huis. Zoals het hier gaat, hadden we allerlei lekkers bij ons 'to share' (gelukkig was ik voorbereid :). Het klikte vanaf het eerste moment tussen de verschillende gezinnen. Vanaf die bewuste middag hebben we nu dus bijna iedere vrijdag happy hour met onze 'happy hour friends'. De ene keer komt iedereen bij ons, de andere keer gaan wij met hapjes en drank op pad. Soms sluiten vrienden-van aan. Zo hebben we ook weer Ierse vrienden gemaakt: The Rooneys, die weer bij Elena om de andere hoek wonen. En The Hanleys, die weer vrienden zijn van The Rooneys. De kinderen verheugen zich iedere week opnieuw op 'happy hour' misschien nog wel meer dan de volwassenen!? Hoe handig maar zeker uniek is het om op zo'n korte afstand vrienden te hebben...

En weer een heerlijk avondje

Ook begin december had Sinterklaas aan ons gedacht. Weer waren mooie pakjes en lekkere speculaasjes opgestuurd naar Phoenix. Dank u Sinterklaasje!

Ingelast punt :)

Eind 2012 heb ik dan (eindelijk) een heuse lascursus gedaan bij het Mesa Art Centre. Serious fun in een geweldig inspirerende omgeving. Tja, Phoenix: buiten slijpen, snijden, etc. De verhuizers zullen niet zo blij zijn met al mijn resultaten...

Thanksgiving 2012: Utah

Het lang weekend van Thanksgiving 2012 besloten we samen met Erwin, Nynke & Olav in Utah door te brengen. Erwin werkt bij Eric op kantoor en sinds februari 2012 wonen zij ook in Phoenix.

Aan het einde van de woensdagmiddag (21-11) hadden we eindelijk alles gepakt en reden we weg richting Flagstaff voor een korte stop om vervolgens door te rijden naar Kayenta (Navajo County, 25 miles ten zuiden van Monument Valley). We waren in het donker bij het hotel aangekomen. Des te groter was de verrassing de volgende morgen: uitzicht op Monument Valley: super! Hier, op de grens van Arizona en Utah zijn veel bekende (western) films opgenomen met John Wayne maar ook Easy Rider speelt in dit prachtige landschap. En inderdaad, je verwacht ieder moment dat er iemand te paard aan de horizon verschijnt...

De route naar onze cabin in Moab, Utah was lang maar de moeite waard. Eenmaal bij deze geweldige plek aangekomen was het zaak om zsm onze eigen meegebrachte BarBQ van de pick-up truck van the De Jong-family te hijsen en op te stoken. We hadden namelijk ook een kalkoen meegebracht en deze moest nog enkele uurtjes op de BarBQ vertoeven voor ons Thanksgiving diner. De cabin die was uitgekozen was totaal SouthWest: Moab Hideaway. We denken toch echt dat we deze van Ralph Lauren gehuurd hebben ;).

Vrijdag 23-11 bezochten we Arches National Park waar een hike ons naar Delicate Arch bracht. De natuurlijke stenen brug die HET symbool van Utah vormt, leverde zeker een geweldig uitzicht op. Moab vormde een mooie basis voor tripjes naar verschillende geweldige natuurfenomenen. De volgende dag bezochten we dan ook Canyon Lands National Park. Ook hier wandelen we over rode rotsformaties door alleen maar nog meer geweldige uitzichten. Die middag doen we ook nog een tour door het rariteitenkabinet van Hole 'N the Rock. Een museum in een voormalige 'diner'/restaurant gemaakt door dynamiet-explosies in een rots..."Raaarrrr!".

Een geweldig weekend weer dat helaas op de terugweg nog een ontmoeting met de 'Utahse' collega van Rosco P. Coltrane opleverde... deze keer mocht Eric z'n driverslicense aan Mr. Officer Sir geven...

Phoenix Zoo

12 november vorig jaar (man, dat blog blijft maar achter de feiten aan huppelen...) was het hier in Ahwatukee, Phoenix (even) kouder dan in Weert. Zie hier het bewijs :)

Toch hadden we deze dag uitgekozen om samen met vriendinnen Elena en Lexi naar de Phoenix Zoo te gaan. Het was 'Veteran's Day': no school! Het was een heerlijke dag die koud begon, althans volgens een aantal 'mutsen'. De filmpjes staan ook op Facebook (dat wel actueel is...) maar hier speciaal nog 'n keer de link om ons in het fotohokje te bekijken :)

Sophie, Pien & Lexi @Phoenix zoo: http://tinyurl.com/avd5sxm

Elena, Susan & Tijn @Phoenix zoo: http://tinyurl.com/af9er7r

Día de los Muertos

Of Day of the Dead. De Southwest versie van Allerheiligen en allerzielen: een kleurrijke traditie die in Mexico, Zuid-West Amerika (waaronder Arizona) en Latijns Amerika wordt gevierd. De dierbare overledenen of 'departed loved ones' (klinkt toch zo veel mooier) worden geëerd. We bezochten 2 festivals ter ere van de Día de los Muertos bij het Mesa Arts Centre en de Desert Botanical Garden. Op beide plekken waren naast heel veel bloemen en kaarsen, heel veel kleurige schedels, geschminkte gezichten (als schedels) en altaartjes te zien. Alles gericht op het eren en vooral vieren van het leven van degene die je mist. Indrukwekkend mooi...

Halloween 2012

Het was weer 'n feest om naar uit te kijken: Halloween. We mochten 'n kijkje nemen in de Halloweencostumes-koffer bij de Kretschmar familie (7 kinderen). De jongste zoon is een vriendje van Tijn en zijn moeder blijkt een nederlandse opa te hebben: genoeg stof om te bespreken. Zowel Sophie, Tijn als Pien wisten iets te vinden in de enorme voorraad. Sophie werd 'witch', Tijn 'Mario' en Pien 'lion'. Eric was helaas in California en ik, ik was gewoon heks ;). De snoepjes zijn nog steeds niet op...

October guests

Nu we er toch zijn: op de terugweg van Lake Powell zijn we toch nog maar even via de Grand Canyon naar Phoenix gereden. De rit van Page (North AZ) naar de South Rim van de Grand Canyon is lang en weids door Navajo land. Her en der staan kraampjes langs de weg voor (ver)koop van Native Art: sieraden en aardewerk. Veel kraampjes staan op instorten. Een lokaal kunstenaar is in dit uitgestrekt gebied een kunstproject begonnen: 'the Painted Desert Project'. Op zijkanten van kraampjes, silo's, lege trailers, muren zijn mega sfeerfoto's van Navajo's aangebracht. Blijkbaar stoppen er nu meer mensen bij de kraampjes om foto's te knippen van de 'public art' wat voor de Navajo's een stimulans is om hun kraampjes weer op te knappen wat weer goed is voor hun handel :)

Bij de Grand Canyon aangekomen was Desert View weer fantastisch. Toen we plotseling duidelijk Maastrichts hoorden praten, bleken dit begeleiders van een Nederlands gelegenheids-Honkbalteam te zijn: de Dutch Tigers. Tijn en Jan hadden "die praten Nederlands en hebben allemaal hetzelfde T-shirt aan" ook al gespot. Ze bleken bij ons in de buurt deel te nemen aan de officieuze ‘World Series’ voor amateurs. Later die week zijn we de wedstrijd Dutch Tigers-San Diego North gaan bezoeken: het was wel iets kleinschaliger dan de echte World series… maar ze hadden oranje supporters: 7...

De laatste week van het verblijf van IrisDaphne en Jan bij ons in Phoenix draaiden ze mee in het 'gewone' programma. Zowel de zwemles, volleybal- en voetbaltraining werden bezocht. Terwijl Sophie, Tijn en Pien naar school waren, had Susan ook haar eerste schooldag bij het Mesa Arts Centre van haar lascursus. IDL en Jan amuseerden zich met shoppen (voor een heerlijke homemade lasagna) en natuurlijk zwemmen.
Op vrijdag hebben we nog een bezoek gebracht aan de Desert Botanical Garden waar een vlindertentoonstelling was (de ruitjesbroek van Pien was populair). Ook hebben we Jan en IrisDaphne laten kennismaken met een BBQ klassieker: Beer Can Chicken. Niet alleen hilarisch (IDL;-!) maar ook lekker!

Op zaterdag nam Tijn deel aan het voetbaltoernooi van zijn club. Terwijl IDL de laatste shops afstruinde naar souvenirs werd Tijn in de ochtend aangemoedigd door de rest. De middag werd weer aan het zwembad doorgebracht en de zaterdagavond sloten we in SouthWest style af bij Z-Tejas! Heeft het ‘corn bread’ Nederland nog gehaald? Nadat we op zondagochtend onze bezoekers hadden uitgezwaaid, was het wederom Soccerfest-tijd: zowel Susan als Eric moesten als 'vrijwilliger' op komen draven bij het voetbaltoernooi (op straffe van $ 100,- dollar extra contributie…). Susan is inmiddels volleerd Traffic controller en Eric was Field Marshall (waarvan nog steeds niet duidelijk is wat dat inhield..).

Kampeertrip Lake Powell

Hoeveel spullen neem je mee op een kampeertrip met 7 personen? Heel veel blijkbaar. Gelukkig hadden we een roofbag/daktas geleend van Mary (collega Eric). Handig zo'n oversized rugzak. Toen dan eindelijk alles in en op de auto zat, konden we op 12 oktober vertrekken richting Page, de noordgrens van Arizona. Wahweap Campground aan Lake Powell werd de uitvalsbasis voor onze trip. Onderweg hadden we fikse regenbuien gehad en daar aangekomen bleek het enkele dagen geregend te hebben, waardoor het (voor ons) fris was. Vol goede moed werden de tenten opgezet en nog wat laatste aankopen gedaan: hout voor het kampvuur :). Het vuur werd opgestookt en na wat kunst en vliegwerk lukte het om burgers en broodjes gaar te krijgen.

De kinderen vermaakten zich intussen perfect: 2 tenten, een camping met veel zand, stenen en water en nieuwe vrienden (het leek er op of ze Jan al jaaaren kenden): super!

Net na onze BarBQ/kampvuur-maaltijd vielen er toch weer enkele druppels die er voor zorgden dat we snel in de tent lagen voor een welverdiende nachtrust. De hele nacht hoorden we regen en het was behoorlijk koud (voor ons ;). ’s Ochtends op tijd uit de tent en totaal verrast dat er niet meer water om onze tent stond. Klinkt blijkbaar dramatischer dan het is, zo'n regenbui in een tent?! Gelukkig brak al gauw de zon door. Het ontbijt werd Denny's, een echte Amerikaanse Diner keten voor 'echt' Amerikaans ontbijt: pancakes, french toast, breakfast burrito, hashbrowns, etc.

Om 11:30 u hadden we een tour naar Antelope Canyon geboekt. De tocht er naar toe was al een avontuur: hoe zorg je ervoor om niet van de truck te vallen… Pien was zwaar teleurgesteld dat zij met mama voorin moest zitten (bij de gids/chauffeur) dus IN de cabine en niet achterin de bak.

De Upper Antelope Canyon ligt op Navajo land. De tours worden dan ook alleen maar door Navajos (native Americans/indianen) gedaan. Onze gids Rosie wist precies aan te geven waar we de mooiste foto voor dat licht/moment konden maken. Ook bleven enkele mooie typische uitspraken bij ons hangen. "It really shook my feathers"= daar gingen mijn nekharen van overeind. De mega elektriciteitscentrale in Page noemde ze "the cloudmaker". De Antelope Canyon was zeer bijzonder. Het licht valt in kleine spleten en gaten in de zeer smalle zandstenen canyon, wat zeer bijzondere lichteffecten oplevert. Volgens de Lonely Planet: 'Unearthly in its beauty' = Awesome!

Na dit schitterende natuurgeweld op naar het volgende: 'the Horseshoe Bend'. Een afbuiging in de Colorado River in de vorm van een hoefijzer: Wow! Na al het geklauter moesten we tegen zonsondergang uiteraard nog een kijkje gaan nemen bij het strandje van Lake Powell bij onze camping. Niet te lang want het vuur moest weer opgestookt: nu gelukkig sneller en wat warmer dan de avond ervoor. De Bratwurst und Sauerkraut deden het goed!

Zondag 14-10: de staatsgrens over naar Utah voor ons picknick ontbijt.  Vervolgens een rit door natuurgebied Grand Staircase-Escalante National Monument waar nog steeds resten worden gevonden van 'nieuwe' Dinosaurussen. Op weg naar Bryce Canyon: slechts 3 uurtjes rijden (?!) van de camping. Bryce Canyon bleek een prachtige Canyon met weer totaal andere structuren en rotsformaties dan Grand Canyon of andere Canyons. 

We liepen een mooie hike die ons door de ‘Hoodoo’s’ leidde en prachtige beelden opleverde. Volgens pioneer Ebenezer Bryce (1850): "a hell of a place to lose a cow". Dus... Ondanks de pittige klim op het eind liepen alle kids tot het eind goed mee: top! Jan bleek ook een hiker en kon zonder moeite mee met onze ervaren hikers.

Onderweg zagen we heel veel herten langs en over de weg (helaas ook vliegen :(. Ook maakten we tijdens deze trip kennis met Roadrunner: "Miep, miep!". Bij terugkomst op de camping was het meteen slapen geblazen. De volgende dag moest de hele meute weer terug naar Phoenix. De kids en IrisDaphne vermaakten zich die ochtend aan het strand van Lake Powel terwijl Susan en Eric de tenten en alle spullen inpakten. Alles bleek nog steeds in en op de auto te passen.