Slide Rock

De laatste dag van Laurens' bezoek was ook de laatste dag van de Springbreak voor Sophie & Tijn. Dus... reden we nog even naar Sedona (2,5 uur enkele reis, afstand is hier zeeer relatief geworden :)) want Red Rock City en de rit zijn de moeite waard. Met de fotograaf naast me in de auto (dank Laurens voor alle sjieke foto's!) en de kids (lief als altijd >( ) achterin gingen we naar Slide Rock State Park. Het was een heerlijk zonnige dag dus werd de natuurlijke glijbaan van uitgesleten stenen in de Oak Creek ook al getest. Echte bikkels sprongen zelfs van een rots het water in. Sophie, Tijn & Pien vonden rennen in het koude water genoeg verkoelend. In de zomer zullen we de glijbaan ook maar 'ns gaan testen.

Radiohead

Na 4 jaar geen concerten te hebben gegeven, kondigde Radiohead in november 2011 aan weer te gaan touren in the US. Laurens tipte ons dat Radiohead hier in de buurt ging optreden in het ijshockeypaleis van The Coyotes: Jobing.com. Ook bestelde Laurens meteen een kaartje bij ons. Dit was de aanleiding voor zijn bezoek aan ons want 'als Radiohead weer gaat optreden, zijn wij er bij'. 15 maart was het zo ver: een geweldig concert met een super lichtshow. Boven de band hingen zo'n 12 schermen die als een soort spiegel, lichtbak en beeldscherm fungeerden. De sfeer was (voor mij) boven verwachting bijzonder. Klik hier als je een indruk wilt krijgen van 'this awesome show'.

Op expeditie: Havasupai Canyon

Half maart was het eindelijk zover: een lang gekoesterde wens van Eric ging in vervulling: een echte trektocht naar de bodem van de Grand Canyon kon doorgaan. Maanden van tevoren moest een plek gereserveerd worden op de camping beneden bij het Indianendorp Supai. Een van de 2 plekken in de USA waar de post en de boodschappen(!) nog per muilezel worden bezorgd (OK, ook soms per helikopter).

Zaterdag 10 maart kwam onze gast Laurens (Geuns) voor een week bij ons op visite. Nadat  Laurens en Eric op zondag de heuvels/bergen van Phoenix, Tempe en Scottsdale hadden verkend, kon op maandag begonnen worden met het inpakken voor de tocht (der tochten..).

Vele rugzakken en grote tassen met tent, slaapzakken, proviand, zwemspullen en schone kleren stonden op maandagmiddag klaar toen Eric rond 16.00 thuis kwam en de rit naar Peach Springs kon beginnen. Rond 22.00 kwamen we aan bij Hualapai Lodge. De jongens bij de jongens en de meiden op 1 kamer en... met zijn allen de oordoppen in, want de vrachttrein kwam elk kwartier voorbij (verplicht toeteren….).

Na een toch nog redelijke nacht om 06.30 met zijn allen aan het ontbijt. Om 7.00 in de auto en na een uurtje waren we bij de parkeerplaats: Hualapai Hilltop waar we een aantal tassen afleverden die per muilezel naar de camping beneden in de Canyon zouden worden vervoerd. Vol goede moed begonnen we aan de 10 mijl (=16km) lange wandeling in de Canyon, terwijl het slechts enkele graden boven het vriespunt was. Het eerste stuk (1,5 mile) ging steil naar beneden: dat lijkt makkelijk, maar met een rugzak vol water, eten en zwemspullen en drie kinderen om je heen is dat toch behoorlijk aanpoten.

Al snel loopt de temperatuur op naar zo'n 24 graden C en worden de landschappen steeds mooier. Om de moed er in te houden moeten we regelmatig stoppen en even de gelegenheid pakken om een rots te beklimmen, iets te snacken en te drinken. Dankzij de 1 op 1 verhouding van volwassene en kind (bedankt Laurens!) gaat het lopen goed. Net op het moment dat de vermoeidheid begint toe te slaan en de moraal wat terugvalt, zien we een bord: Supai 1.5 mile. Onze bagage heeft ons dan al lang ingehaald: Indianen met muilezels komen om de haverklap voorbij. Steeds een welkome onderbreking: even aan de kant voor de ezels, even afleiding.

Met Supai in het verschiet zetten we door om daar aangekomen de kampeervergunning en dergelijke te betalen. Na een snack in het ‘cafe’ (strikt alcoholverbod in de canyon!), zetten we het laatste stuk van de wandeling in. De camping ligt nog eens 2 mile verder dan het dorpje. We worden beloond: na een half uur zien we de eerste waterpartij en waterval: prachtig om zo’n groene oase te ervaren in de verder uiterst droge omgeving. Voorbijgangers geven aan dat de volgende waterval nog spectaculairder en beter geschikt is om te zwemmen! Bij het zien van waterval nummer 2 (Havasu Falls) is inderdaad duidelijk dat we onze zwemspullen niet voor niets hadden meegenomen. Het water was koud, maar heerlijk verfrissend na een dag stof happen en sjokken.

Eenmaal afgekoeld nog even doorbijten en de afdaling naar de camping volbrengen. Daar staan onze tassen met tent en slaapspullen klaar en kunnen we een plekje zoeken langs de snel stromende beek (die ook voor watertoevoer zorgt op het campingterrein). De tent was snel opgezet en omdat het al vroeg donker zou worden werd het gasstelletje voor de dag gehaald om de worstjes en de chili op te warmen. Ons voorgerecht (heerlijk zoute chips) bleek iets te licht gekozen. De harde wind blies de chips spontaan weg met kommetje en al. Na een smakelijke maaltijd uit blik ('als se honger hees, smakt ut lichtig') gingen we al vroeg onder de veren: om 20.00 sliep iedereen in onze blijkbaar 6 persoons tent.

Op dag 2 moest de bagage al om 8.00 uur bij de uitgang van de camping staan. Zo gezegd zo gedaan. We hebben een lange wandeling voor de boeg, dus weinig tijd te verliezen. Een eerder plan om op dag 2 per helikopter naar boven te vliegen (Pien en Susan) kon niet doorgaan omdat er nu eenmaal op woensdag geen helikopter was… Er was dus geen keus: we moesten terug naar boven lopen. Per muilezel naar boven leek ons ook niet echt een geweldig alternatief.

De kids hebben allemaal hun dipjes gehad tijdens deze lange hike. Maar we hebben het gered. Na een goede wandeling komen we uiteindelijk rond 16.00 uur boven aan op de parkeerplaats. Wauw wat een prestatie, met name voor Sophie, Tijn en toch vooral Pien van 3 jaar oud! Veel mensen die we hierover vertelden, geloven niet dat Pien de hele tocht heeft gelopen: wij weten wel beter (toegegeven: ze is wel groot voor haar leeftijd…). De keren dat we haar gedragen hebben, zijn op 1 hand te tellen. Kleine stukjes, net genoeg om haar weer  zover te krijgen dat ze 'zelluf' ging lopen. Sophie haalde een thema van school erbij: NED: Never give up! Encourage others! Do your best! Het is voor hen een levensles geworden: zo'n grote prestatie die ze op deze leeftijd hebben geleverd. Hier kunnen ze altijd aan terugdenken om kracht, vertouwen, moed te vinden. Ugh! 

We besloten ons kampeeravontuur langs de route 66 in Seligman in restaurant ‘Roadkill’ (You kill it; we grill it…) met een burger, frieten en een lekkere pint. Gelukkig geen burger van een vers kalf. Op de Indian 18 gingen ze toch nog net op tijd en net ver genoeg aan de kant. De rit naar Phoenix (toch nog ruim 3 uur) verliep uiterst rustig in de auto…

Een super ervaring! Awesome! De schitterende foto's zijn ontelbaar maar hier dan toch een kleine selectie.

Onze bank

is eindelijk AF! Eindelijk hebben we een heerlijke zitbank in onze woonkamer staan. En niet zo maar een: een Nederlandse! Het project postzak is klaar! Hier in Phoenix, door de droge lucht, was onze bruine bank nog statischer dan in NL. De postzakken, die ik al enige tijd geleden via Marktplaats had gekocht, waren in de zeecontainer meegekomen. Na heel wat gepuzzel en geprakkizeer hebben we een nieuwe bank.

Springtraining

De lente is hier DE periode om te sporten: het is er weer voor! Dus zijn Sophie en Tijn (eindelijk) begin maart kunnen starten met volleybal en voetbal/soccer. De rest van het jaar (vooral de winter) is het weer natuurlijk ook goed om te sporten maar dan zijn er blijkbaar alleen sporten in competitieverband mogelijk. Sophie en Tijn doen nu dus mee in een recreatief team: superleuk! Sophie volleyt bij de 'Volleybombs' een team van the Valley of the Sun YMCA: the Y. Als recreatief team train je buiten en mag je op zaterdag, binnen in de zaal, een wedstrijd spelen. Tijn is lid van the Ahwatukee Foothills Soccer Club. Hij traint en speelt wedstrijden buiten. Op droog, zeer droog gras. 

In de winter zijn Sophie en ik gestart met pianoles. Via de Amerikaanse marktplaats: Craigslist hebben we een piano gekocht die, volgens de pianostemmer, 'a good bargain' was: heeft niet veel 'geleeje'. Althans de binnenkant. De buitenkant is een ander verhaal. De piano staat midden in ons huis. De benedenverdieping is nagenoeg een grote open ruimte. De keuken, woonkamer, eetkamer, speelkamer lopen allemaal in elkaar over. Het is voor Sophie onmogelijk om langs de piano te lopen zonder er even op te spelen. Ook Tijn en Pien maar ook andere kinderen die hier over de vloer komen, proberen regelmatig een liedje uit. Hoe bijzonder: een piano die er zo uitnodigend staat, waar je ook nog op mag spelen...