It giet oan!

En daar gaat de telefoon! Heb steeds gedacht: "Zal hij bellen als hij iets weet, of wacht hij tot ie thuis is en vertelt het 's avonds of...". Maar nu weet ik het: hij belt, met bovenstaande woorden!

We wachten tot we met z'n allen thuis zijn om het nieuws te delen. De (kinder)champagne heb ik al koud gezet maar wat een kriebels; volgens Eric zijn dit vlinders...
We zitten buiten aan tafel als Eric vraagt of de kinderen weten waarom we champagne hebben. "Omdat er iets te vieren is" zegt Sophie. "Inderdaad", zegt Eric, "we mogen naar Amerika!"

Na een eerste heftige reactie, vooral bij Tijn, bespreken we samen onze kriebels, kronkels en angsten. Dit scheelt. Wat vooral blijft is het oorspronkelijke idee: we gaan met z'n 5-en op avontuur!

En het dubbele gevoel
dat blijft ook

En?

Nu iedereen in onze direct omgeving op de hoogte is van ons plan om met z'n 5-en op avontuur te gaan en aan het idee kan wennen, komt ook de (eerste?) onrust naar voren:

"Wanneer weten we nu of we wel of niet naar Amerika gaan, papa?"

De onzekerheid van het wel of niet is inderdaad spannend en eigenlijk ook gewoon niet leuk. Ondertussen hebben we 'gelukkig' nog de zolderverbouwing die voor voldoende afleiding zorgt.

Amerika?

Eind april belt Eric me met de vraag of ik eens wil nadenken of we in Amerika willen wonen. Hij heeft wel interesse in een positie die binnenkort vrijkomt. Voor 2 jaar naar Arizona. Tja... het is altijd een wens/droom van ons geweest om een tijdje in het buitenland te wonen/werken maar er is altijd wel iets waardoor we het niet doen.

Nu voelt het goed en gaan we ervoor. 

Diezelfde avond legt Eric het voor aan de kinderen... het dromen gaat verder.

Zoals te verwachten valt, vertellen de kids het meteen tegen iedereen. We krijgen zelfs al via via te horen dat we al zeker gaan: news travels fast...