En daar gaat de telefoon! Heb steeds gedacht: "Zal hij bellen als hij iets weet, of wacht hij tot ie thuis is en vertelt het 's avonds of...". Maar nu weet ik het: hij belt, met bovenstaande woorden!
We wachten tot we met z'n allen thuis zijn om het nieuws te delen. De (kinder)champagne heb ik al koud gezet maar wat een kriebels; volgens Eric zijn dit vlinders...
We zitten buiten aan tafel als Eric vraagt of de kinderen weten waarom we champagne hebben. "Omdat er iets te vieren is" zegt Sophie. "Inderdaad", zegt Eric, "we mogen naar Amerika!"
Na een eerste heftige reactie, vooral bij Tijn, bespreken we samen onze kriebels, kronkels en angsten. Dit scheelt. Wat vooral blijft is het oorspronkelijke idee: we gaan met z'n 5-en op avontuur!
En het dubbele gevoel
dat blijft ook
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.