Happy Birthday!

Zaterdag 24 september jl. werd Tijn 7 jaar!
De eerste verjaardag voor ons in Amerika. Voor ons vertrek hadden we Tijns verjaardag ook al gevierd: thuis, in de klas, kinderfeestje. Maar nu was hij echt jarig, 'his birthday': met slingers, ballonnen, cadeaus, heel veel kaarten, natuurlijk heel veel skypers en op speciaal verzoek: een dierencake.

's Middags een kort bezoek aan Sealife Phoenix. 

En daarna naar Chasefield: het mega-stadion van Phoenix waar we onze eerste Amerikaanse sportwedstrijd beleven: Baseball. 'Onze' Diamondbacks tegen de San Francisco Giants. Wat een belevenis! De avond ervoor waren de Diamondbacks al '2011 National League West Champions' geworden. Dus zaten we in een uitverkocht stadion tussen trotse/vrolijke D-Backs fans. De eerste 15.000 fans kregen een Bobble-head van Ryan Roberts/Tatman.

Nou, we waren op tijd, dus die hebben wij ook ;-). De sfeer zat er helemaal in en werd er in gehouden door live keyboarddeuntjes die met hard geklap en aanmoedigingen werden aangevuld. Niet "Aanvallen!" maar "Charge!". Alles was zoals ik het me had voorgesteld en weer nog een beetje meer. Heel veel eten te koop. Van hotdog, corndog, pizza, nachos tot popcorn en cotton candy. Grote bekers fris/bier. We hebben met het hele publiek de wave gedaan. Voor de wedstrijd en tijdens de inning-wisselingen entertainment en de 'publiekcamera', die mega-grote beelden op het mega-grote scorebord liet zien. Ook was er de kiss-cam: inzoomen op stelletjes die vervolgens kusten. En last but not least: bij 1 stelletje bleef de camera wat langer hangen want... het was een huwelijksaanzoek met knieval, ring, speakercommentaar  en ook nog een 'Yes!' Helemaal grappig! Helemaal op z'n Amerikaans!
Na de 6e inning gingen we naar huis. De D-backs stonden dik voor dus dat kon niet meer misgaan. Inmiddels was het al half acht en waren we al 3,5 uur in het stadion geweest. De kinderen vonden het hartstikke leuk en hadden nog geen zin om naar huis te gaan. We wilden graag de drukte voor zijn en Tijn wou thuis nog wel even spelen met z'n cadeautjes. Dus toch maar naar huis. Toen we het stadion uitliepen, merkten we pas dat er een heuse zandstorm was. En... plop: de lamp ging oeht! Ineens was het donker: de stroom was uitgevallen. Met alleen nog wat noodverlichting op straat, liepen we, tijdens een gratis scrubbehandeling, naar de auto en waren blij dat we niet meer in het stadion zaten tussen ruim 40/45.000 mensen. De storm was zeer plaatselijk. In onze wijk was niks aan de hand. De afronding van de overwinning hebben we dus nog hier op de bank voor de TV kunnen beleven. Net wat beter zicht op die spelers maar net wat andere sfeer...