Op expeditie: Havasupai Canyon

Half maart was het eindelijk zover: een lang gekoesterde wens van Eric ging in vervulling: een echte trektocht naar de bodem van de Grand Canyon kon doorgaan. Maanden van tevoren moest een plek gereserveerd worden op de camping beneden bij het Indianendorp Supai. Een van de 2 plekken in de USA waar de post en de boodschappen(!) nog per muilezel worden bezorgd (OK, ook soms per helikopter).

Zaterdag 10 maart kwam onze gast Laurens (Geuns) voor een week bij ons op visite. Nadat  Laurens en Eric op zondag de heuvels/bergen van Phoenix, Tempe en Scottsdale hadden verkend, kon op maandag begonnen worden met het inpakken voor de tocht (der tochten..).

Vele rugzakken en grote tassen met tent, slaapzakken, proviand, zwemspullen en schone kleren stonden op maandagmiddag klaar toen Eric rond 16.00 thuis kwam en de rit naar Peach Springs kon beginnen. Rond 22.00 kwamen we aan bij Hualapai Lodge. De jongens bij de jongens en de meiden op 1 kamer en... met zijn allen de oordoppen in, want de vrachttrein kwam elk kwartier voorbij (verplicht toeteren….).

Na een toch nog redelijke nacht om 06.30 met zijn allen aan het ontbijt. Om 7.00 in de auto en na een uurtje waren we bij de parkeerplaats: Hualapai Hilltop waar we een aantal tassen afleverden die per muilezel naar de camping beneden in de Canyon zouden worden vervoerd. Vol goede moed begonnen we aan de 10 mijl (=16km) lange wandeling in de Canyon, terwijl het slechts enkele graden boven het vriespunt was. Het eerste stuk (1,5 mile) ging steil naar beneden: dat lijkt makkelijk, maar met een rugzak vol water, eten en zwemspullen en drie kinderen om je heen is dat toch behoorlijk aanpoten.

Al snel loopt de temperatuur op naar zo'n 24 graden C en worden de landschappen steeds mooier. Om de moed er in te houden moeten we regelmatig stoppen en even de gelegenheid pakken om een rots te beklimmen, iets te snacken en te drinken. Dankzij de 1 op 1 verhouding van volwassene en kind (bedankt Laurens!) gaat het lopen goed. Net op het moment dat de vermoeidheid begint toe te slaan en de moraal wat terugvalt, zien we een bord: Supai 1.5 mile. Onze bagage heeft ons dan al lang ingehaald: Indianen met muilezels komen om de haverklap voorbij. Steeds een welkome onderbreking: even aan de kant voor de ezels, even afleiding.

Met Supai in het verschiet zetten we door om daar aangekomen de kampeervergunning en dergelijke te betalen. Na een snack in het ‘cafe’ (strikt alcoholverbod in de canyon!), zetten we het laatste stuk van de wandeling in. De camping ligt nog eens 2 mile verder dan het dorpje. We worden beloond: na een half uur zien we de eerste waterpartij en waterval: prachtig om zo’n groene oase te ervaren in de verder uiterst droge omgeving. Voorbijgangers geven aan dat de volgende waterval nog spectaculairder en beter geschikt is om te zwemmen! Bij het zien van waterval nummer 2 (Havasu Falls) is inderdaad duidelijk dat we onze zwemspullen niet voor niets hadden meegenomen. Het water was koud, maar heerlijk verfrissend na een dag stof happen en sjokken.

Eenmaal afgekoeld nog even doorbijten en de afdaling naar de camping volbrengen. Daar staan onze tassen met tent en slaapspullen klaar en kunnen we een plekje zoeken langs de snel stromende beek (die ook voor watertoevoer zorgt op het campingterrein). De tent was snel opgezet en omdat het al vroeg donker zou worden werd het gasstelletje voor de dag gehaald om de worstjes en de chili op te warmen. Ons voorgerecht (heerlijk zoute chips) bleek iets te licht gekozen. De harde wind blies de chips spontaan weg met kommetje en al. Na een smakelijke maaltijd uit blik ('als se honger hees, smakt ut lichtig') gingen we al vroeg onder de veren: om 20.00 sliep iedereen in onze blijkbaar 6 persoons tent.

Op dag 2 moest de bagage al om 8.00 uur bij de uitgang van de camping staan. Zo gezegd zo gedaan. We hebben een lange wandeling voor de boeg, dus weinig tijd te verliezen. Een eerder plan om op dag 2 per helikopter naar boven te vliegen (Pien en Susan) kon niet doorgaan omdat er nu eenmaal op woensdag geen helikopter was… Er was dus geen keus: we moesten terug naar boven lopen. Per muilezel naar boven leek ons ook niet echt een geweldig alternatief.

De kids hebben allemaal hun dipjes gehad tijdens deze lange hike. Maar we hebben het gered. Na een goede wandeling komen we uiteindelijk rond 16.00 uur boven aan op de parkeerplaats. Wauw wat een prestatie, met name voor Sophie, Tijn en toch vooral Pien van 3 jaar oud! Veel mensen die we hierover vertelden, geloven niet dat Pien de hele tocht heeft gelopen: wij weten wel beter (toegegeven: ze is wel groot voor haar leeftijd…). De keren dat we haar gedragen hebben, zijn op 1 hand te tellen. Kleine stukjes, net genoeg om haar weer  zover te krijgen dat ze 'zelluf' ging lopen. Sophie haalde een thema van school erbij: NED: Never give up! Encourage others! Do your best! Het is voor hen een levensles geworden: zo'n grote prestatie die ze op deze leeftijd hebben geleverd. Hier kunnen ze altijd aan terugdenken om kracht, vertouwen, moed te vinden. Ugh! 

We besloten ons kampeeravontuur langs de route 66 in Seligman in restaurant ‘Roadkill’ (You kill it; we grill it…) met een burger, frieten en een lekkere pint. Gelukkig geen burger van een vers kalf. Op de Indian 18 gingen ze toch nog net op tijd en net ver genoeg aan de kant. De rit naar Phoenix (toch nog ruim 3 uur) verliep uiterst rustig in de auto…

Een super ervaring! Awesome! De schitterende foto's zijn ontelbaar maar hier dan toch een kleine selectie.